54 



PZIAŁ IV. ANTROPOLOGU A. 



Jerzy i t. cL Prawie w całej Europie używa się skrócenie Sebastyjana w postaci 

 Bastjan: u Francuzów, Niemców i t. d., a także u dolnych Łużyczan: Bastyjan, 

 Basto, Bastko. Zdaje się, że i nasze nazwy m. Bestwin, Bestwiny, Beszcz. Beszcz- 

 ków, Besznica, Bastanowo, Baszki, Baszków tu należą.. Oprócz nich Sebastyjan- 

 ka, a także od osn. Sob — , o ile nie od Sobiesława, r. Sebeński? Sebestjanowicz. 

 Sobieściański. Sobieszczański. Inne od osn. Sob — pochodzą, raczej od Sobiesła- 

 wa. Sobczak, syn Sobestjana" (Kolberg, Kujaw. II, 317), 



Sobiesław (jak mi się zdaje nie od Sobie, ale od Sobić w znaczeniu spo- 

 sobić, zdobywać). Staropols. Sobisław, Sobiesław, Sobosław, Soba, Sobek, Sobko, 

 Sobiesz, Sobiszowie, m. Sobieszyno (Bdp. Słown. 41, Jagicza Arch. VI, 213). Pod 

 zdrobnienia imienia Sobiesław podprowadzono u nas w części Sebastjana (Sobe- 

 styjan) i jego zdrobnienia, porówn. Sebastyjan. m. wiele od osnów Sob — r. So- 

 bieski nie zamiast Sobiewski, ale od nazwy miejscowej Sobiesze, której wprawdzie 

 nie znalazłem, ale istnienie miejscowości Sobieszyn, dowodzi użyAvania niegdyś 

 imienia Sobiesz. Wogóle pisownia imion naszych rodowych bardzo jest statecz- 

 na i tam np. gdzie przed — ski nie pisze się w, tam prawie zawsze niema ono ra- 

 cyi bytu, np, Boleski, Zaleski od Boiesze, Zalesie i t. p.; mylnie wiec niektórzy 

 (jak np. Małachowski), podprowadzając zakończenie pod strychulec ogólny, piszą. 

 Sobiewski zamiast Sobieski. Inne rodowe: Sobiński, Sobko wski, Sobek, Sobień- 

 ski, Sobczak, Sobczyński, Sobieszak, Sobiesiak, Sobesty (Kolberg, Kujawy, II, 

 317. Lubels. II, 219, 220). 



Sylwester. Ludowe Sylwest, oraz Sylwestynek, Sylwestrynek w piosnce 

 (Kolberg, Pieśni I, 233; Zbiór wiad. do antrop. IV, 132). Pod wpływem imienia 

 Sulislaw, wytworzyła się osnowa Sulistr — , od której stropols. Sulistry (zapewne 

 podług deklinacyi przymiotnikowej, obok Sulister (Bdp. Słown. 77) m. Sulistry. 

 Sulistrowa. r. Sylwestrowicz. Sulistrowski. 



Teodor. Ludowe: Todor, Tudor, Tudruś. Białorusińs. Cbwiódor, 

 Chwiedźka. Ukraińsk. Chwedor, Fedor, Chwedkó, Fedkó. Czy Tadro (Stad. 18) — 

 Teodor? m. Chodorów (Miki. XIV, 68 zamieszcza pod osnowę słowiańską, Chód— !) 

 Chodorki. Choderkowce. Chodory i t. p. Chwedory. Chwedki. (Słown. gieogr. 

 niema). Fedorki. Fiedoryszki (Słown. gieogr. niema). Fiodorki. Fidury? Teo- 

 dorów i in. od osnowy Teodor — . Todzia? Tudorów. Tudorowiec. Tudjów? r. 

 Chodorkowski. Chodorowski. Chodźko? Chodźkiewicz? (Chodkiewicz tu nie nale- 

 ży, jak mylnie sądzi Stadnicki, str. 17, wywodząc nazwisko to od Chotka — , któ- 

 re to imię nazywa „Teodorem ruskim". Bardzo wą,tpię, aby Chotek był rusińskiem 

 zdrobnieniem Teodora; powtóre, od Chotka nie może pochodzić Chodkiewicz, bo 

 tam jest. t, a tu d. Zresztą osnowy Chód — Chodk — mamy w dawnem imieniu 

 czeskiem i Polskiem Chód, (Miki. X 323), ros. Chodota (u Nestora), czesk. Cho- 

 data, pols. Choclko (Bdp. niema) i t. d. Stąd dużo nazw m.; czesk. Chody, Cho- 

 dov, Chodovice i t. d. pols. Chodów, Chodowice i t. d. PorÓA^nać też należy sta- 

 roczeską nazwę stróżów granicznych, zwanych Chodove, uprowadzonych jakoby 

 z Polski w r. 1038 i osadzonych w Czyrninie (Brl. 79). Chwedkowicz. Chwieć- 

 kiewicz. Chwiećkowski. Fedorowicz. Fedziuszko. Fiedorowicz. Fiodorowicz. 

 Fiderkiewicz. Kuderowski lub Kudorowski (m. Kuderowszczyzna), Swiackie- 

 wicz? Tudorowski. Todroziński. Tudrusiński. 



