NAŁKOWSKI. JEZIOEO LEPELSKIE. 



67 



owsa, kartofli, grochu, a nawet pszenicy. Wschodni brzeg rogu spływa łagodnie 

 ku Zańkowskiej Łuce, tylko sam południowy brzeg spada nagiemi, stromemi, gli- 

 niastemu, zboczami, na których widać ślady erozyi, oraz piękne obwały i ześlizgi. 

 Na zachodniej stronie południowej części rogu wyrabiają chłopi surową, cegłę na 

 piece. Tutaj do rogu przypierają od zachodu niskie, błotniste łąki i zarośla, 

 śi-ód których wije się ku jezioru niewielka rzeczka, zwana u ludu tutejszego Zie- 

 nica lub Werchowska rzeka, na mapie zaś generalnego sztabu Sadnia; ujście jej 

 leży nieco na PdW od północnego krańca Werchowskiej Łuki. Na północ od 

 wyżej wspomnianej cegielni za polami ornemi, ciągnie się z południa na północ 

 długi i wysoki wał, jakby przez olbrzymów usypany. Wał ten, porosły drzewami, 

 spada stromo, ale nie urwisto na zachód ku błotnistej dolinie Zienicy, a na wschód 

 pochyla się łagodniej ku polom ornym i zaroślom rogu. Wałem tym dosta- 

 łem się do leżącej nad Zienicą wsi Prudok, która swą nazwę otrzymała 

 stąd, że Zienica jest tu zatamowana dla młyna i tworzy staw (prud); modre 

 zwierciadło tego stawu wrzyna się ku północy klinem we wzgórza porosłe 

 ciemnym borem iglastym (śród którego stoi cerkiew i cmentarz) i tworzy 

 piękny miniaturowy krajobraz, tchnący melancholijnym charakterem półno- 

 cy. Na dalszym planie, na północ od jeziora, też wszędzie ciemnieją bory. 

 W tej wsi złapała mnie już ku wieczorowi gwałtowna burza (więc już poraź trze- 

 ci w ciągu jednego dnia, który z rana zapowiadał jaknaj piękniejszą pogodę) i za- 

 trzymała przeszło godzinę, tak, że dopiero o 8-ej wieczorem mogłem się puścić 

 w dalszą drogę, mając przed sobą przynajmniej 9 wiorst do domu na Pieszczance. 

 Pośpiech i ciemność nie dozwoliły tu już na żadne obserwacyje. Czarne chmury 

 pokrywały całe niebo, burza, która dopiero co szalała nad Zańkami i Prudkiem, 

 postępowała teraz przedemną ku południowi, zygzaki błyskawic co chwila oświe- 

 cały drogę, a jakkolwiek pozostawiały po sobie tem głębszą ciemność, to jednak 

 ten groźny kontrast oślepiającego blasku i nieprzeniknionej ciemności nie jest po- 

 zbawiony powabu. I w duchowem życiu człowieka są takie chwile jasne śród 

 ciemnego ogólnego tła i one pozostawiają po sobie tem większą ciemność, ale mają 

 tę dobrą stronę, że odbierają życiu to nieznośne, zabójcze dla nerwów tło szare. 

 Zresztą i po ciemku można tu było przekonać się o wypowiedzianej już powyżej 

 prawdzie, że w tych okolicach grunt składa się z bezładnie naprzemian rozłożo- 

 nych mas gliny i piasku: gdym wstępował na piaszczystą część drogi, szedłem wy- 

 godnie, prawie suchą nogą, choć dopiero co przeszła straszliwa ulewa; gdym zaś 

 wstępował na część drogi gliniastą, nogi grzęzły w lipkiem błocie i zdawały się 

 obciążone gwichtami. W czasie suszy można też jadąc poznać po ciemku tę ró- 

 żnicę: po częściach piaszczystych koła idą cicho, gdy wjeżdżają na glinę, roz- 

 lega się turkot. W dwie godziny forsownego marszu, byłem już w domu, ale 

 zachodnich brzegów jeziora nie poznałem, musiałem więc poraź drugi wybrać 

 się na nie z Pieszczanki, a niechcąc opisu mego sztucznie przekręcać, lecz dać 

 go w takim porządku, w jakim odbierałem wrażenia i spisywałem je w dzien- 

 niku podróżnym, kończę chwilowo mój opis na Prudku i poproszę czytelnika, 

 by zechciał wrócić ze mną na Picszczankę i drogę wzdłuż zachodnich wybrze- 

 ży jeziora odbyć z południa na północ. 



Przeszedłszy z Pieszczanki przez szluzę 1-go Lepelskiego kanału i przez 



