NAŁKOWSKI. JEZIORO LEPELSKIE. 



73 



0 zjawiskach przesmykowych, może tylko przyśpieszyć oddzielenie się obu jezior, 

 a w następstwie zabagnienie Białego. Obecnie poziom bagien po zachodniej stro- 

 nie jeziora Lepelskiego, leży wyżej od jego poziomu, widocznie dno ich z biegiem 

 czasu zostało podniesione przez roślinność błotny; to też potoczki spływające z tych 

 bagien ku jezioru, jakeśmy widzieli, płyną bystro z szumem i starają się wyró- 

 wnać różnicę poziomu, poczęści przez wyżłobienie głębokich wąwozów, poczęści 

 nawet przez małe wodospady. 



Ale rozległy widok z Gorycy (na której jak to czytelnik sobie przypomina, 

 zatrzymaliśmy się w naszej podróży), odciągnął nas zbyt daleko od punktu nasze- 

 go odpoczynku, czas więc do niego wrócić. Wrzosowisko pokrywające Gorycę, 

 rosprzestrzenia się dalej na północo-wschód, na okoliczne równiny i stanowi pa- 

 stwisko dla owiec i bydła; jestto nadlepelska Liineburger Haide. Dalej ciągną 

 się łąki Zienicy i wieś Prudok, znana już czytelnikowi. 



Obszedłszy tak i poznawszy brzegi jeziora, należało poznać jeszcze wyspy, 

 puścić się w jakiejś miniaturowej „Lady Alice," jak miniaturowy Stanley na mi- 

 niaturowe Ukerewe. 



O płyniecie jeziora i wyspy. Lato bywa tu zAvykle nadzwyczaj dżdżyste 



1 burzliwe, a lato 1883 odznaczało się szczególniej w tym względzie, to też dość 

 długo musiałem czekać na sposobność opłynięcia jeziora i wylądowania na jego 

 wyspach. Nastąpił wreszcie dzień pogodny; wszystko już było gotowe do wypły- 

 nięcia: łódź, wioślarze i zapasy żywności na cały dzień. Naraz przed samem wy- 

 płynięciem zerwał się gwałtowny wicher, barwa jeziora, modra śród dnia pogo- 

 dnego, stała się czarną prawie jak atrament, falowanie było groźne. Odradzano 

 mi jechać, ale nie ustąpiłem. 



Wypłynęliśmy tedy, fale z groźnym szumem uderzały w boki sześciowiosło- 

 wej łodzi, rostrącały się, oblewały nas rzęsistym deszczem, przemoczyły ubranie, 

 nalewały się nawet parę razy strumieniem do łodzi, ale łódź była silna, wioślarze 

 zachęceni dobrem słowem, więc wyszliśmy z walki bez szwanku i zwiedzili ko- 

 lejno wyspy. Najbliższa Pieszczanki wyspa, do której naprzód przybyliśmy, 

 jest Dudar; wyspa ta jest otoczona mieliznami, niska, napływowa, łąkowa, z krza- 

 kami łoziny. Na wiosnę, wysoka woda zalewają całkiem, lub przynajmniej dzie- 

 li na dwie niewielkie kępki. Murawa Dudaru podsycana ciągle wilgocią, posiada 

 cudną zieloność: Dudar jest to szmaragdowy Erin Lepelskiego jeziora; niestety, 

 ludzie zdzierają czasem część tej jego powabnej zielonej szaty i zamieniają w bru- 

 dnawy łachman, biorąc darninę na zbocza kanałów. Wyspa ta, szczególniej ma- 

 lowniczo się przedstawia, gdy od północy nadciągają czarne chmury, a na połu- 

 dniu słońce stoi wysoko; woda przybiera wtedy też czarną złowieszczą barwę, 

 a jasno-zielony Dudar oświecony od słońca, uderza kontrastem swej świetlanej 

 jasno-zielonej barwy, z aksamitną czarnością fal; wygląda wtedy jak jasny szma- 

 ragd w czarnej oprawie. 



Dalej, w pobliżu zachodniego brzegu jeziora, na północ Sosnowego rogu, 

 leży wyspa Osinowa, o której już wspominaliśmy; wyspa ta jest płaska, przy nis- 

 kiej wodzie dostępna z lądu, bądź po mieliźnie, na której zaledwie osie wozu mo- 

 żna zamaczać, bądź nawet zupełnie drogą suchą. Dlatego mieszkańcy sieją na tej 



Pam. Fizyj.—Tom V. Dział V. 10 



