NAŁKOWSKI. JEZIORO LEPELSKIE. 



75 



falach smugi żółtawe, z początku można je wziąć za mielizny, ale jestto złudzenie, 

 wynikłe z zabarwienia fal gliną, i zdarzające się czasem na znacznych głębinach. 



Drugim razem pogoda już nam stale sprzyjała: ani jedna zmarszczka nie 

 zmąciła wody, jezioro wyglądało jak wielka, modra lustrzana tafla, w której 0< 1" 

 bijały się wyraźnie zarysy wybrzeży i wysp. To też napotykaliśmy snujące się 

 po jeziorze małe łodzie rybaków; łodzie te wyżłobione z jednego pnia są bardzo 

 wywrotne, otrzymały też charakterystyczną nazwę „duszegubki" ')• Dwie takie 

 łodzie spotkaliśmy przepływające kolo Tielaczego; zarzuciły one sieci na jeziorze, 

 stanęły pod wyspą i nawijając liny na kołowroty, ściągały włok 2 ). Na większych 

 zaś czarno malowanych łodziach, używali spaceru po jeziorze uczniowie lepelskiej 

 szkoły konduktorów 3 ) i chóralnemi śpiewami ożywiali jezioro. Eefrain jednej 

 z ich małoruskich pieśni („Hop moi kryczaniki, hop moi miły") dotąd dŹAvięczy 

 mi w uszach. 



Opłynąwszy Tielaczy, zbliżyliśmy się do naszego celu, jeziora Białego. 

 Kanał łączący to jezioro z Lepelskiem, jak już wiemy, jest bardzo płytki, to też za- 

 ledwieśmy zdołali dostać się przezeń na Białe jezioro. Piękne to jezioro wdziera 

 się w ląd licznemi zatokami, jego zielone półwyspy i wyspy, odwrotnie wkraczają 

 w wodę. Wyspy z niektórych punktów widzenia wydają się być przedłużeniami 

 półwyspów, tembardziej, że te ostatnie wydłużają się też zapomocą kęp sitowia, 

 wskutek tego, wybrzeża wyglądają jak zielone, Avkraczające w wodę kulisy i cza- 

 sem zupełnie zakrywają dalszy widok płynącemu łodzią: sądzisz nieraz, że tu już 

 kończy się jezioro, ale po kilku uderzeniach wiosła, odsłania się nowa, błyszcząca 

 tafla zatoki. 



Na jeziorze Białem są dwie wyspy: północna zo wie się Księdzowska (nie na- 

 leży jej mięszać z półwyspem tejże nazwy na jeziorze Lepelskiem), a południowa^ 

 Płowucza. Pierwsza jest wysoka, otoczona trzciną, porosła krzakami osiny, ma- 

 lin, jeżyn i pokrzywami, tak gęsto, że jeszcze trudniej przedrzeć się przez nią niż 

 przez Tielaczą; tembardziej, że w samym środku wyspy zarasta gęsto chmiel, po- 

 krywający znaczny obszar, jakby gęstym kobiercem. Wyspa, będąc we środku 

 wyższa i spadając równo na wszystkie strony, wygląda jak kopułowaty klomb. Dru- 

 ga wyspa, Płowucza jest niska, łąkowa, otoczona wieńcem trzciny; w czasie wyso- 

 kiego stanu wody zmniejsza się ona (na wiosnę zapewne całkiem znika) i wieniec 

 trzciny oddziela się odeń kanałem, niby rafa tamowa wysp koralowych. A kiedy 

 już jesteśmy na drodze fantastycznych porównań, to musimy dodać, że wyspa ta 

 czasami, równie jak jej łąkowe siostry: Dudar i Golec, bywa czasami podobna do 

 wyspy wulkanicznej: czasami z jćj środka wznosi się ostrokręgowa wyniosłość — to 

 stożek siana, stanowiący ekonomiczną syntezę wyspy. 



Na południu Płowuczej leży „wyspa" Stelkow, właściwiej półwysep połą- 

 czony z lądem zapomocą wąskiego, błotnistego, łąkowego przesmyku. Grunt poł- 



') Duszegubki są. wyżłobione z jednego pnia osiny; w tym celu pień zakopuje sig w ziemig, 

 palą nad tein ognisko, a po wyprażeniu drzewo staje sio, migkie i łatwo daje sig wyżłabiać. 



2 ) Poławiają tu leszcze, sandacze, okonie, szczupaki i t. p., wielo też jest raków. 



3 ) Wychodzą stąd dozorcy przy prowadzeniu robót inżynierskich. 



