NAŁKOWSKI. JEZIÓEO LEPELSKIE. 



81 



wnie w kierunku południowo-zachodnim tak, że niema, jak to już wspomina- 

 liśmy, podwodnego połączenia z mielizną. Księdzowskiego i między niemi jest 

 6-cio sażenoAva głębina. Wpłynąwszy w wąską szyję jeziora na wschód Spa- 

 skiego rogu, na północ 6-cio sażenowej głębokości, znaleźliśmy w czterech po- 

 miarach wzdłuż osi kanału mniej więcej po 4 saż. (dwa środkowe pomiary 

 dały przeszło 4, dwa krańcowe blisko 4). U wyjścia północnego z tej szyi, 

 na wschód nasady Spaskiego rogu, głębokość się zmniejszyła do 2 saż,, ale za- 

 raz dalej kilka pomiarów wzdłuż osi jeziora, aż do kaplicy Zawidyckićj, znów 

 dały wszędzie jednakową, blisko 4 sażeniową głębokość. Dalej za Zawidycze 

 jechać już niemożna było: noc zapadała, deszcz padać zaczął, przytem falowa- 

 nie stało się zbyt silne, trzeba było śpiesznie powracać. 



Żałuję bardzo, że czas, niepogody i wreszcie środki materyjalne nie do- 

 zwoliły mi wykonać systematycznych, gęsto po sobie idących pomiarów, wzdłuż 

 pewnych, ściśle wytkniętych linij, coby pozwoliło sporządzić rozmaite profile 

 jeziora i dałoby dokładne pojęcie o plastyce jego dna. Jednakże już i z po- 

 wyższych kilkudziesięciu pomiarów, rozrzuconych po jeziorze, oraz ze wskazó- 

 wek rybaków, można sobie wytworzyć przybliżone pojęcie o ukształtowaniu 

 dna, a mianowicie: 



Od znanej nam „jamki" na południe Dudara, zaczyna się obszar naj- 

 większej głębokości 3 — 7 sażeni; ciągnie się on z początku prosto ku północo- 

 wschodowi, rosszerżając się i pogłębiając. Na północ Tielaczego obszar ten 

 dzieli się na dwa nierówne co do wielkości ramiona:, mniejsze, wschodnie, sięga 

 do zatoki między Tielaczym i Księdzowskim, a większe, północno-zachodnie, 

 obejmuje całą prawie północną część jeziora między Księdzowskim i Golcem. 

 To drugie, wielkie ramię, dzieli się zapomocą Spaskiego rogu i jego południo- 

 wo-zachodnićj mielizny na dwa pomniejsze: jedno sięga do zatoki Starolepelskiej 

 (na zachód Spaskiego), drugie ciągnie się między Spaskim i Księdzowskim do je- 

 ziora Kuścińskiego i, że zmniejszoną nieco głębokością, wzdłuż niego na północ. 

 Całe to jezioro zdaje się być regularną brózdą, na południu węższą, na północy 

 szerszą, z głębokością cztero-sążniową na środkowej linii, ku której dno zdaje się 

 regularnie z obu stron pochylać. Co do stosunku reszty dna we właściwem je- 

 ziorze Lepelskiem do owego głębokiego obszaru, to od strony południowej i za- 

 chodniej (przynajmniej w jej południowej części) dno pochyła się zwolna ku tej 

 głębinie z pewną przerwą nawet na mieliznach Siewczuka i Dudara, które zresztą 

 nie łączą się ze sobą. Od strony zaś wschodniej, nadbrzeżna mielizna, po której 

 brodzić można, spada nagle ku tej głębinie. 



Tu i owdzie śród głębszej wody, dno podnosi się i tworzy mieliznę około 

 sażenia głęboką; miejsca takie zwane „garuszkami," są zwykle porośnięte roślina- 

 mi wodnemi, głównie wy włocznikiem (Myriophyllum spicatum) i wrzecznikiem 

 przerosłym (Potamogeton perfoliatus) Na tych „garuszkach" gromadzą się 

 ryby, to też rybacy znają z nazwiska każdą „garuszkę" i oznaczają ich położenie 



>) Określenie roślin wodnych i wielu roślin, powyżej na wstępie wymienionych, zawdzię- 

 czam łaskawości kolegi mego p. W. Majchrowskiego. 



Para. Fizyj.— Tom Y. 



DziałV. U 



