NAŁKOWSKI. JEZIORO LEPELSKIE. 



83 



płonęły ognie Kupały i dochodziły dalekie śpiewy tej starodawnej uroczystości, 

 na lewo wznosił się powoli śród lekkich chmurek smużystych blady sierp księżyca 

 i rzucał srebrzystą, strugę światła na spokojną. szjHbę jeziora, którego ciszę przery- 

 wał tylko miarowy plusk wioseł. Kępy drzew nadbrzeżnych wysyłały na jezio- 

 ro olbrzymie cienie, które zdała wydawały się jak wyspy i mięszając się z rzeczy- 

 wistemi wyspami i kępami, łudziły zmysł oryjentacyjny. Na dalekim planie ku 

 Pieszczance i Leplowi, majaczyły dwa rzędy światełek: jeden dolny, od ognisk 

 ławników, drugi górny, z okien Lepla. Widok ten i cisza nocna, usposabiały do 

 dumań, to też myśl moja pogoniła daleko w ślady tych szczęśliwych podróżników, 

 którym los dał odkrywać nieznane kraje i ludy, przebywać wpoprzek „tajemnicze 

 kontynenty." Ani się spostrzegłem, jak łódź moja uderzyła o brzeg Pieszczanki. 



Stosunki meteorologiczno-hydrologiczne. Co do wahnień w wysokości wody, 

 zamarzania i puszczania lodów i tym podobnych stosunków hydrologicznych, 

 związanych z meteorologicznemi, to ponieważ zwiedzałem jezioro tylko latem 

 i w ciągu niezbyt długiego czasu, więc z własnych obserwacyj nic tu powiedzieć 

 nie mogę. Muszę polegać tylko na wskazówkach udzielonych mi łaskawie przez 

 ludzi, którzy zamieszkując nad jeziorem lat kilka lub kilkanaście, mogli stosunki 

 te obserwować, jak np. inżynier A. Nescer, mój niegdyś kolega z petersburskiego 

 instytutu inżynierów, p. Komar, naczelnik wodnego dystansu, oraz rybak Kunic- 

 ka, człek prosty, ale który od lat 20 przeszło w swej „duszegubce" minimalnych 

 rozmiarów, podobnej do strączka fasoli, przebiega jezioro jak farys pustynię 

 i zna je wybornie. 



Naprzód, co do wahnień w wysokości wody, to wogóle są one niezmiernie 

 ważne w ekonomii jezior i rzek, 'tu jednak, w szczególności nie mają takiego zna- 

 czenia, gdyż są skomplikowane i, że tak powiem, wynaturzone przez budowle wo- 

 dne, które poziom ten dowolnie zmieniają. Najwyższy stan wody, bywa natural- 

 nie na wiosnę, przy końcu Kwietnia i wynosi zwykle około dwa razy więcej niż 

 normalna wysokość spławu (0,60); tylko w latach wyjątkowych dosięga potrójnej, 

 a nawet poczwórnej wysokości (1883 i 1860); w zimie woda stoi, jak już wspomi- 

 naliśmy, najniżej, czasem nawet niżej 0,60. 



Co do stosunków zamarzania i puszczania lodów, to od r. 1879 były one 

 następujące: 





C 



Z A 



8 



Lata 



puszczania 

 lodów 



zamarzania 



trwania pokry- 

 wy lodowej 



1879 

 1880 

 1881 

 1882 

 1883 

 1884 

 1885 



18 Kwietnia 



15 „ 

 22 „ 



16 Marca 

 27 Kwietnia 

 19 



11 „ 



28 Listopada 



11 Grudnia 

 19 Listopada 



12 Grudnia 

 22 Listopada 



138 dni 



9 



96 „ 

 159 „ 

 128 „ 

 140 „ 



i 



