JEDNOCZESNY STAN POGODY 



oraz jej zmiany na pewnej przestrzeni 



NAPISAŁ 



Apoliii. Pietkiewicz. 



Dotychczas poszukiwania nasze dotyczyły jedynie Warszawy, posiadającej 

 szereg dlugoletnicli spostrzeń. Wszelki pogląd na stosunki tak klimatyczne jak 

 i meteorologiczne na szerszeni polu, był niemożebnym dla braku obserwacyj w licz- 

 niejszych miejscowościach ki-aju. Od 1886 r. wielkiśmy pod tym względem uczy- 

 nili postęp, zakładając coraz więcej stacyj mete.orologicznych, a Pam. Fiz., zamie- 

 szczając wypadki postrzeżeń in extenso, stanie się cennem w przyszłości 

 źródłem do badań, o które postęp nauki już się dawno dopomina. 



Jakkolwiek nasz materyjał dotychczas skromny, bo zaledwie 3 lata obejmu- 

 je, przedsięwziąłem jednak próbę obejrzenia jednoczesnego stanu pogody na wię- 

 kszej przestrzeni, powiadam próbę, gdyż nie mamy ani stacyj symetrycznie po 

 kraju rozsianych, ani długoletnich postrzeżeń. A przytem te ostatnie jako począt- 

 kowe, grzeszą niejednem zaniedbaniem i nie przedstawiają ciągłości bez przerwy, 

 co wszystko powstrzymuje nas od wniosków stanowczych, a gdy wnioski same 

 przez się nasuwać się będą, to już sam czytelnik zastosuje do nich z powyższego 

 przynależną im wagę; ich potwierdzenie lub odrzucenie zostawić winniśmy przy- 

 szłości. 



Zmiany, tak ciepłoty jak i ciśnienia atmosferycznego, objawiają się zwykle 

 w jednym i tym samym kierunku na znacznych przestrzeniach, o czem przekony- 

 wają najwyraźniej każdodzienne karty synoptyczne. Rzecz się ma inaczejfz opa- 

 dem. Dowiedzionem jest wprawdzie, że i strącenia atmosferyczne w ścisłym ze 

 stanem barometrycznym pozostają związku, od stopnia ciepłoty zaś zależy obfitość 

 pary w powietrzu rozlanej, miejscowe atoli wpływy i warunki widocznie modyfi- 

 kują je często w sposób nader doniosły i z tego powodu wdzięcznem pozostanie 

 zawsze osobne i szczegółowe tego zjawiska badanie. 



Pam. Pizyj. Tom X. Dział I.— 21 



