A. PIETKIEWICZ. JEBNOCZESUT STAK POGODY. 



165 



A 



f 



\ 



E 



siacu ciepłoty, ta do 24-go Sierpnia okazuje wszędzie przynależny w tym czasie 

 wiatrom wschodnim stopień wyższy, aniżeli ten był do IS-go przy wiatracłi zacbo- 

 dnicii. Na tem się kończy cyklon, okolica przechodzi w posiadanie antycyklonu. 



Przychodzimy tedy do wniosku, że od SO-go 

 Lipca do 15 Sierpnia 1886 r., przez dni 17, prze- 

 ciągał ponad krajem jeden i ten sam cyklon, ale 

 sfalowany, raz podnosząc, to znowu zniżając ci- 

 śnienie powietrzni; jakoż po wielkiem dnia 1 Sierp- 

 nia opadnięciu barometru, wahania do 1 1-go Sierp- 

 nia (min. barom, miesięczne) występują mniej 

 znaczne, podczas których deszcz pada przy cofa- 

 niu się wiatru ku S, od 11-go zaś Sierpnia, kiedy 

 druga depresyja przeniosła się ponad krajem, wi- 

 dzimy zjawisko odwrotne. Dopóki tedy przy opa- 

 dającym barometrze leje, a jego ruchy są leniwe, 

 pogody stałej spodziewać się nie możemy; przesi- 

 lenie następuje dopiero, kiedy barometr nagle 

 podnosi się, a chociaż potem ruch zwalnia, lecz co 

 najmniej przez 24 godzin nie cofa się, wiatr zaś 

 stale ku N zwraca. 



Taki, jak go nazywamy sfalowany cyklon, 

 obejmuje zwykle większe przestrzenie: ślady w mo- 

 wie będącego dają się postrzegać w Uladówce, 

 Sokołówce i Czehryniu. Mezawsze izobary ukła- 

 dają się kołowo czy owalnie w okrąg największej 

 depresyi. Ta ostatnia rospościera się często na 

 dość znacznej i rozmaicie w odnogi powyginanej 

 przestrzeni, a często nawet występują przytem 

 depresyje podrzędne. W przekroju poziomym wy- 

 gięcia takie przedstawiają się w kształcie języka, 

 z czego niemcy depresyją tego rodzaju zungen- 

 fórmig nazwali ; w przekroju zaś pionowym po- 

 wietrznia okaże się sfalowaną, jak też i jest rze- 

 czywiście. Na dołączonym rysunku widzimy wy- 

 raźnie, jak takie pogięte izobary, gdy się przesu- 

 wają ponad okolicą, postępując za ogólnym od W 

 na O prądem powietrza, raz będą barometr podno- 

 siły, drugi raz zniżały. Wiatr przytem miejscowy, 

 według prawa ogólnego mniej więcej o 60^ do izo- 

 bary pochylony, przybierać będzie wszelkie mo- 

 żliwe kierunki od SO przez W do NW. Jeśli sze- 

 reg takich falowań powtarza się, to łatwo zauważyć, jak wiatry S i W w końcu za- 

 mieniają rolę: kiedy z początku deszcz pada przy S z powodu obfitości przy tym 

 wietrze pary, wypogadza się zaś przy W, to po pewnem wylaniu się pary, trzeba 



-3 



Pam. Fizyj Tom X. 



Dział I.— 22 



