J. MOROZEWICZ. ANDEZYT Z OKOLIC CZORSZTYNA. 



1. Feldspaty sodowo-wapienne {mikrołyny) co do ilości pierwsze zajmują, 

 miejsce między minerałami porfiry cznemi. Występują zwykle w postaciach wy- 

 dłużonych, przezroczystych i dobrze wykształconych. Przekroje równoległe do osi 

 pionowej przedstawiają, zwykle wydłużony sześciobok, utworzony przez płaszczy- 

 zny: P, X i M, przyczem kąt P: x = ca. 128^. Na przekrojach prostopadłych do 

 tejże osi widzimy najczęściej ściany: T, 1, M, a kąt T: 1 = 120 — 121 ^ Ezadziej 

 zdarzają się przekroje czworoboczne lub nieprawidłowe. Sądząc z kąta znikania 

 światła na ścianach M i P, mamy tu do czynienia z kilkoma feldspatami, naieżące- 

 mi do grup andezynu i labradoru. Ten ostatni zdarza się częściej: kąt znikania 

 światła na P, wynosi około— 10«, a na M— około— 24^ co odpowiada składowi po- 

 średniemu między AbjAug i AbgAn^. Andezyn zaś z kątem znikania na P — 2^, 

 na M zaś około— 10^ ma przybliżenie skład Ab4 Aug. Charakterystyczną cechą tych 

 feldspatów jest ich budowa skorupo wata, pochodząca od stopniowego narastania 

 kryształów warstwami, najbardziej widocznemi na ścianach P, s, T, 1. Znikanie 

 światła na tych pasach narastania nie jest zupełnie jednakowe; przyczyna zjawi- 

 ska leży w tem, że oddzielne warstwy kryształu, powstając kolejno z coraz to in- 

 nej magmy, mają różny skład chemiczny. Powolnem tworzeniem się kryształów 

 tłumaczy się też niestałość na różnych indywiduach kąta znikania światła. 



Prążki bliźniacze utworzone są według prawa albitowego, a w wypadkach 

 bardzo nielicznych według peryklinowego. Niekiedy dwa polisyntetyczne kry- 

 ształki labradoru lub andezynu zrastają się jeszcze ze sobą według prawa karls- 

 badzkiego. Wrostki najbardziej pospolite w feldspatach opisanych są: cyrkon 

 i apatyt w dużych i ładnych kryształkach, ułożonych częstokroć równolegle do 

 płaszczyzn narastania. Masa zasadnicza niekiedy wypełnia cały kryształ feldsi)atu, 

 zachowującego zaledwie swą formę pierwotną. Dalej pory z kulkami szkła, ma- 

 gnetyt i hematyt równie często zdarzają się, jako wrostki; prócz pojedynczych, da- 

 ją się dostrzegać i podwójne wrostki, np. augit a w nim kilka naraz żółtych krysz- 

 tałów cyrkonu. Eoskład i wydzielanie się kaolinu w postaci mętów, są bardzo 

 widoczne. 



2. Sanidyn obecny jest w nielicznych lecz dobrze wykształconych kryszta- 

 łach, łatwo dających się odróżnić po szklistym połysku, łupliwości, formie i znika- 

 niu światła. Na przekroju ze ścianami P, k, x, kąt P : x=130^ a P : k=3l26^ 

 kryształy pojedyncze z wrostkami, opisanemi przy mikrotynach i właściwą im bu- 

 dową skorupowatą, dostrzegłem pokilkakroć. W jednym wypadku sanidyn sko- 

 rupowato zbudowany miał w swym środku duże ziarnko amfibolu, otoczone kon- 

 centry cznemi pasami. 



Prócz feldspatów, do minerałów porfirycznych należą jeszcze trzy krzemiany 

 normalne: amfibol i augit w równych prawie ilościach i hypersten, reprezentowa- 

 ny przez niewielką liczbę osobników. 



3. Amfibol^ w wielkiej ilości, we wspaniale wyrośniętych, brunatno -żółtych 

 kryształach, przedstawiających stale kombinacyją: (110) (010) i (111). Kąt pryz- 

 matu, zmierzony na wykruszonym kryształku gonijometrycznie, wynosił 124^9'. 

 Przekroje prostopadłe do pryzmatu ujawniają świetnie wyrażoną łupliwość pryz- 

 matyczną, wynoszącą w pomiarach mikroskopowych 124^ Gaśnięcie światła na 

 przekrojach równoległych do (110) następuje pod kątem=17M8^ Pleochroizm 



