32 



DZIAŁ 11. GIEOLOGIJA, 



zwykle bardzo dobrze zachowane skamieniałości, wypadają same przez się i mogą 

 być zbierane w wielkiej obfitością prawie we wszystkich odsłonięciach zwietrzałe- 

 go oolitu. 



Warstwa oolitu ma nieznaczną grubość, rzadko większą od jednego metra, 

 ale zato rospościera się na bardzo znacznej przestrzeni w zachodniej części pasma 

 jurajskiego, nietylko w okręgu krakowskim, ale i w Królestwie Polskiem, a wy- 

 chodnie jego można widzieć prawie wszędzie u podnóża wyższej części tego pas- 

 ma, złożonej z wapienia jurajskiego. 



Nieodżałowanej pamięci profesor Neumayr, na zasadzie opracowania głowo- 

 nogów z oolitu krakowskiego^), przyszedł do przekonania, że w cienkiej warstwie 

 tego oolitu pomięszane są skamieniałości, cechujące aż pięć zon jury brunatnej, 

 występujących samodzielnie w Europie zachodniej. 



Stosunek procentowy tych skamieniałości w oolitach krakowskich, jest we- 

 dług Neumayra następujący: 



Oksford zona CardiocerasLamberti. . . 47o 

 Kellowey „ Peltocerasathleta . . , . 187o 



„ „ Reinekiaanceps 167o 



,, „ Macrocephalitesmacroceplialus 477o 

 Bath „ O p p e 1 i a a s p i d o i d e s . . . . 207o 



Neumayr utrzymuje, że to pomięszanie form jest tylko pozorem i wynika 

 z bardzo nieznacznej grubości warstwy oolitu, w rzeczywistości zaś skamieniało- 

 ści każdej zony leżą w oddzielnej cienkiej warstwie oolitu, w naturalnem ich na- 

 s^tępstwie. 



Olbrzymi materyjał paleontologiczny, opracowany przez Naumayra nie był 

 zbierany przez niego samego, lecz pochodził ze zbiorów, gromadzonych w różnym 

 czasie, przez różne osoby, głównie zaś przez Hoiieneggera w Cieszynie i obejmo- 

 wał nietylko skamieniałości z Balina, ale i z wielu innych miejsc w okręgu kra- 

 kowskim, a nawet i z Królestwa Polskiego (Pomorzany). Rospatrując pochodze- 

 nie skamieniałości opisanych przez Neumayra, przekonywamy się, że formy, cha- 

 laktery żujące najniższy poziom, to jest zonę z Oppelia aspidoides, znaj- 

 dują się prawie wyłącznie w samym Balinie, stanowiącym najdalej na zachód wy- 

 sunięty punkt jury krakowskiej; przeciwnie w Balinie niema zupełnie form, wła- 

 ściwych najwyższej zonie z C a r d i o c e r a s L a m b e r t i. Zato w okolicy 

 })ołożonej na północ od doliny Buda wy, obok granicy Królestwa Polskiego, jak- 

 ikolwiek bardzo bogatej w skamieniałości oolitu, niema wcale form, charakteryzu- 

 jących najniższą zonę z Oppelia aspidoides i są tylko przedstawiciele 

 czterech pozostałych zon w następującym stosunku procentowym: 



Oksford zona CardiocerasLamberti . . 57o 

 „ „ Peltocerasathleta . . . . 257o 



„ Beinekiaanceps 157o 



„ „ Macrocephalites macr ocephalus 457o 



9) Neumayr. Die Cephalopoden— Fauna der OoHte von Balin, Abhandlungen d. geol.Reichs- 

 anstalt. Wien, Bd. V. 1871. 



