S. KONTKIEWICZ. BADANIA GlEOLOGK ZNE. 



37 



Zaręczny opisuje takie same głazy z okolic wsi Eudawy, w okręgu kra- 

 kowskim, gdzie obok nich leżą także głazy granitu, równej z niemi wielkości. 

 Z tego względu jedne i drugie można uważać za północne dyluwialne głazy na- 

 rzutowe. 



Wapień węglowy występuje w dolinie racławickiej z małemi przerwami, na 

 przestrzeni prawie całej wiorsty w górę od granicy, Jest on drobnoziarnisty, 

 barwy ciemno-szarej i po większej części wyraźuie uwarstwowany. Upad tych 

 warstw, wszędzie gdzie mógł być obserwowanym, jest dość płaski i zwrócony ku 

 ZPdZ. 



W Racławicach znajduje się najdalej na wschód wysunięty punkt występo- 

 wania warstw tryjasowych, w kształcie dolomitu rudonośnego, który był tam zna- 

 lezionym, prawie w chwili mego przybycia, w studni wykopanej we wschodnim 

 brzegu doliny racławickiej, poniżej kościoła, koło domu włościanina Franciszka 

 Nowaka, na głębokości 4 metrów. Dolomit ten jest ciemno-brunatny, drobnoziar- 

 nisty. Nad nim leży w studni, jak to sam sprawdzałem, ciemno-żółty wapień ziar- 

 nisty, który z tego powodu pomimo, zewnętrznego podobieństwa, nie może być ani 

 wapieniem węglowym, ani muszlowym i może należeć do kajpru lub do jury. 



W głównej dolinie racławickiej, powyżej kościoła, widać tylko wapień juraj- 

 ski, najpierw biały, miękki, marglowy (wapień kordatowy), potem bardziej twardy, 

 szarawy, który zaliczyć wypada do wapienia skalistego. Ten ostatni tworzy 

 ogromne strome skały, przypominające ruiny zamczyska, w brzegach głównej do- 

 liny i jednej z jej zachodnich gałęzi; ciągnie się prawie nieprzerwanie dalej na 

 północ przez Czubrowice do Przegini. 



Dolna część doliny racławickiej na południe od granicy przedstawia głęboki 

 wąwóz, zroszony bystrym potokiem i otoczony wysokiemi skałami w^apienia wę- 

 glowego, którego warstwy mają upad najpierw^ ku PnZ, a potem poniżej Dębnika 

 PdW. Na tym wapieniu leżą bespośrednio poziome warstwy piaskowca jury bru- 

 natnej, który miejscami dochodzi do 6 m grubości. W samej dolinie, av jednem 

 miejscu niedaleko od Dębnika, są bardzo znaczne osady współczesnego tufu wa- 

 piennego, dochodzące do 8 ?n grubości. 



Powracając do Eacławic i posuwając się w górę wąwozu, który się ciągnie 

 od tej wsi na wschód ku Szkla^-om, spotykamy wapień jurajski, najpierw marglo- 

 wy, potem skalisty, z mnóstwem krzemieni. W górnej części tego wąwozu, gdzie 

 wapień przykryty jest niegrubą warstwą lossu, widziałem znaczną liczbę wielkich 

 głazów białego, żółtego i brunatnego piaskowca, w którym trafiają się duże ziarna 

 białego kwarcu. 



Na wyżynie oddzielającej dolinę racławicką od następnej ku wschodowi, 

 głębokiej doliny szklarskiej, pod niegrubą warstwą lossu, leży biały, miękki, kredo- 

 waty wapień, który tutaj wydobywają dla nawożenia pól zamiast marglu. Jest 

 on zupełnie niepodobny do marglu formacyi kredowej, występującego dopiero 

 o kilka wiorst dalej na wschód i należy bezwątpienia do górnej części formacyi 

 jurajskiej. 



Zareczny. O średnicli warstwach kredowych w krakowskim okręgu. Kraków, L878, 



str. 16. 



