38 



DZIAŁ IL GIEOLOGl.TA. 



Szklary. W dolinie szklarskiej wapień węglowy zajmuje jeszcze większą 

 przestrzeń, niż w dolinie racławickiej i ciągnie się przeszło na wiorstę w górę od gra- 

 nicy, głównie ze wschodniej strony doliny, tworząc z początku nieprzerwaną ska- 

 listą ścianę, a potem pojedyńcze niewielkie skały, z którycli ostatnia znajduje się 

 koło kordonu (domu straży pogranicznej). Warstwy tego wapienia mają tu wszę- 

 dzie upad ku WPdW pod kątem 20^, z czego wypada wnosić, że północne prze- 

 dłużenie dębnickiej osi dewońskiej przechodzi na zachód od doliny szklarskiej. 

 Na samej granicy skały wapienia węglowego dochodzą we wschodnim brzegu do- 

 liny do kilkunastu metrów wysokości. W tej skale znajdował się dawniej bardzo 

 znaczny łom, jak o tem świadczy wielka hałda złożona z kawałków wapienia. Jest 

 on tutaj ciemno-szar}^, przy rozbijaniu wydaje zapach bitumiczny i zawiera dość 

 dużo skamieniałości, trudnych do wydobycia. 



Tuż na południe od granicy, z lewej strony doliny, skała wapienia węglowego 

 przecięta jest grubą żyłą porfiru, podobnego do innych porfirów krakowskich, lecz 

 mocno zwietrzałego. Ma on barwę żółtawą i składa się z miękkiej masy feldspato- 

 wej, w której widać tylko drobne ciemne blaszki biotytu. Wzdłuż linii zetknięcia, 

 się porfiru z wapieniem, ten ostatni jest mocno zmienionym na grubość mniej wię- 

 cej 1^ metra. Bliżej porfiru znajduje się jasno-szara, zbita masa, zawierająca 

 drobne wydzieliny (sekrecyje) wypełnione czerwonym minerałem; nieco dalej od 

 granicy porfiru następuje drobnokrystaliczny, jak cukier biały wapień, zupełnie 

 odmienny od niezmienionej slcały, która ma ciemno- szarą barwę i zbitą budowę. 



W samych Szklarach, w lewym brzegu doliny i w przecinających ten brzeg 

 wąwozach, leżą nad wapieniem węglowym poziome (w jednem miejscu słabo na po- 

 łudnie nachylone) warstwy piaskowca i konglomeratu jury brunatnej. W górnym 

 końcu obszernej łąki, leżącej av środku wsi, znalazłem w tym piaskowcu kilka 

 skamieniałości: O s t r e a sp., Trigania costata i inne L a m e 1 1 i b r a n- 

 c h i a t a i znaczną liczbę okazów E h y n c h o n e 1 1 a, należącej jak się zdaje 

 do nowego gatunku. Jest ona znacznych rozmiarów, długość jej wjmosi bowiem 

 42 mm^ a szerokość 28 mm. Zatoka małej skorupy jest nadzwyczaj mocno wygię- 

 tą w stronę wielkiej skorupy, na której wskutek tego, od końca zatoki do wierz- 

 chołka, przechodzi ostry grzbiet, złożony z jednego głównego żebra i kilku bocz- 

 nych. Ponieważ forma T r i g o n i a costata nie spotyka się już w war- 

 stwach kellowejskich, przeto piaskowiec, o którym mowa, musi być starszym od 

 kelloweju i należy prawdopodobnie do batu. Nad tym piaskowcem leży tutaj bes- 

 pośrednio biały margiel (kordatowy). Ani w tem miejscu, ani w żadnem innem 

 w dolinie szklarskiej z tej strony granicy nie widziałem oolitu, lvtóry powinien 

 się znajdować między piaskowcem a białym marglem. Dopiero na południe od 

 granicy, niedaleko od Pstrągami, można widzieć oolit w jednem przecięciu lewego 

 łjrzegu doliny, gdzie występują prawie wszystkie warstwy jury brunatnej: piasek, 

 piaskowiec, konglomerat i oolit. Ten ostatni stanowi najwyższą warstwę tego od~ 

 działu jury, przykrytą bespośrednio białym marglem, należącym do białej jury 

 i zawiera oprócz drobnych ziarn oolitu, także grube ziarna kwarcu i mnóstwo ska- 

 mieniałości: amonitów, belemnitó w i ogromnych małży. Wszystkie warstwy ju- 

 rajskie mają tutaj dość stromy, bo .SO^ A^jmoszący upad na PdZ, Pod niemi, tj. ku 

 północy, leży wapień węglowy, a posuwając się ku południowi widzimy, w natu- 



