S. KONTKIEAYICZ. BADANIA GIEOLOGICZNE. 



41 



graficzne podobieństwo tego wapienia uwarstwowanego do wapienia płytow^ego zaj- 

 mującego bardzo znaczną przestrzeń w okolicach Wolbroma i stanowiącego tutaj 

 niewątpliwie najwyższe ogniwo for mac}' i jurajskiej. 



Dolina Ojcoioska (Prądnik) ograniczona jest z obu stron bardzo wysokiemi, 

 pionowemi ściąnami wapienia skalistego, w którym występują prostolinijne szcze- 

 liny, oznaczone porastającemi wzdłuż nich mcliami, nachylone na Pd Z lub Pn Z. 

 W skałach, stanowiących brzegi doliny, widać dwa piętra: dolne zajmuje mniej 

 więcej połowę całej wysokości ścian i kończy się u góry niewielkim tarasem; górne 

 tworzy drugą pionową ścianę na tym tarasie, w pewnej odległości od jego brzegu. 

 To samo ma miejsce w dolinie Sąspowskiej^ naj znaczniejszej z dolin, wpadających 

 do Prądnika z zachodu. Oprócz niej jest jeszcze kilka znacznycli dolin zachodnich, 

 gdy tymczasem ze wschodniej strony Pi*ądnika jest tylko kilka krótkich wąwozów, 

 tak że skała wapienia tworzy tu prawie nieprzerwaną ścianę. 



Groty: Łokietka na prawym i Ojcoiuska na lewym brzegu Prądnika, leżą obie 

 w górnej części górnego piętra skał, bardzo niegłęboko pod powierzclmią ziemi. 

 Kształt tych jaskiń, szczególniej Łokietkowej wąskiej i wysokiej i przedłużenie ich 

 w wąskie szczeliny dowodzi, że powstały one z rosszerzenia tych szczelin wskutek 

 wypłókania wapienia przez wodę przesączającą się z powierzchni. Jaskinia Ojcow- 

 ska jest znacznie szersza od Łokietkowej i przedstawia obszerną salę, zakończoną 

 u góry w kształcie sldepienia, u dołu zaś równą podłogą. Sklepienie i podłoga 

 składają się z wapiennego osadu stalaktytowego, które wypełniły górną i dolną 

 część daleko większej niegdyś szczelhiy i pozostawiły tylko środkową najszerszą 

 część, stanowiącą obszerną salę teraźniejszej groty. 



Poniżej Ojcowa brzegi Prądnika stają się niższe, mniej strome i mniej skali- 

 ste. O wiorstę, powyżej wsi Korzkwi, we wschodnim brzegu Prądnika, występuje 

 biały, uwarstwowany wapień margJowy, a przy ujściu doliny Korzkwi do doliny 

 Prądnika, cały wschodni brzeg tej ostatniej składa się z takiego samego wapienia 

 uwarstwowanego. Ponieważ jednak nigdzie nie widać zetknięcia się tego wapienia 

 ze skalistym, niepodobna orzec w jakim stosunku pozostają do siebie te dwa wapie- 

 nie. Na zasadzie analogii z dolną częścią doliny Wierzchowskiej, można przypusz- 

 czać, że ten wapień uwarstwowany leży nad wapieniem skalistym i stanowi naj- 

 wyższą część tutejszej białej jury. 



Na wschód od Prądnika leży obszerna, płaska wyżyna, pokryta losem, z któ- 

 rej ]'ostacza się przepyszny widok na Kraków i na Karpaty. 



W górę Ojcowa, dolina Prądnika otoczona jest z obu stron prawie nieprze- 

 rwanemi ścianami wapienia skalistego, do samej Pieskowej Skały. Wapień ten 

 ciągnie się jeszcze dalej w górę Prądnika i dochodzi do połowy bardzo długiej wsi 

 Sułoszowy, gdzie już występuje inna skała, mianowicie miękki uwarstwowany wa- 

 pień margłowy, który rospościera się stąd daleko ku północo-wschodowi i zajmuje 

 obszerną przestrzeń w okolicach Wolbroma. Jest to ten sam wapień, któryśmy 

 widzieli w dolinie Wierzchowskiej, naprzeciwko Ujazdu, nad wapieniem skalistym. 



Takie samo położenie tego wapienia stwierdziłem jeszcze w kilku innych 

 miejscach, znacznie od siebie oddalonych, mianowicie: 1) w przekopie drogi Dę- 

 blińsko-Dąbrowskiej, koło wsi Chrząstowic, między stacyjami Olkusz i Wolbrom; 

 2) koło wsi Kolbarku o kilka wiorst na północo zachód od poprzedniego miejsca; 



Fam. Fizyj. Tom X, Dział II.— 6. 



