S. KONTKIEAVlCZ. BADANIA GIEOLOGICZNE. 



43 



W Szwabii i Wtirtembergii. Rzeczywiście rozpatrując przytoczone przez Roemera 

 z tych Avarstw skamieniałości: Terebratella (Megerlea) pec tiinculoi- 

 des, T. (M.) loricata, Terebratula trigonella, Terebratulin a sub- 

 s t r ia t a, E li y n c h o n e 11 a A s t i e r i a n a, (E. i n c o n s t a n s), P e c t e n 

 s u b s p i n o s u s, O s t r e a r o s t e 1 1 a r i s, C i d a r i s c o r o n a t a, C. B 1 u- 

 m e n b a c li i, G 1 y p t i c u s h i e r o g- 1 y p h i c u s, S p li a e r i t e s (E c h i n o- 

 c r i n n s) s e p t a t u s, przekonyw^amy się, że większość tych form znajduje się 

 w dolnej części wapienia skalistego Wiirtembergu i górnej Bawaryi, a szczególniej 

 w dolomicie skalistym dolnej Bawaryi (Frankendolomit) i że wskutek tego rozpa- 

 trywane warstwy polskiej jury mogą byt3 odniesione do tego samego poziomu, co 

 i odpowiednie warstwy jury południowo- niemieckiej, to jest do średniego kimery- 

 dżu (zona P t e r o c e r a s O c e a n i). 



W okolicy przezemnie zbadanej, rospatrywany oddział występuje pod postacią 

 żółtawego lub szarego wapienia uwarstwowanego bez krzemieni i tej to okoliczno- 

 ści prawdopodobnie przypisać należy małą liczbę zebranych przezemnie skamienia- 

 łości, które, w^edług Roemera, znajdują się przew^ażnie w przerostach krzemienia 

 Biały wapień kredowaty też występuje w kilku miejscach zbadanej przezemnie 

 okolicy, jako górna część w^apienia skalistego (na wyżynie między Racławicami 

 i Szklarami i około wsi Kompiołki na Pn od Wolbroma). W jednym i drugim wa- 

 pieniu znajdow^ałem R. A s t i e r i a n a d'0 r b (Rh. i n c o n s t a n s S o w.), 

 a w wapieniu płytowym także: Ci d a r i s f 1 o r i g e m m a P h i 1., jeden gatunek 

 R h y n c h o n e 1 1 a i kilka T e r e b r a t u 1 a e, których dotąd nie oznaczyłem. 



Wapień płytowy zajmuje bardzo znaczną przestrzeń w okolicy przezemnie 

 zbadanej i występuje przeważnie na w^schód od wapienia skalistego, głównie na 

 południe i zachód od Wolbroma, a także w okolicach Pilicy. Granicę między tym 

 wapieniem a skalistym, oznaczyłem dość dokładnie i przekonałem się, że jeden wa- 

 pień wchodzi w drugi w kształcie zatok i że na przestrzeni, zajętej przez wapień 

 płytow^y, wynurzają się z pod tego AYapienia oddzielne wyspy w^apienia skalistego. 



Umieszczenie wapienia płytowego w środkowej części kimmerydżu zgadza się 

 z jednej strony z zapatrywaniem Michalskiego 21)^ który przypisuje wapieniowi 

 skalistemu wiek kimmerydzki, niepopierając jednak tego twierdzenia dowodami 

 paleontologicznemi, z drugiej zaś strony — z występowaniem na Pn W od wapienia 

 płytowego warstAv z E x o g y r a v i r g u 1 a ^^). Rzeczywiście przy ogólnym sła- 

 bym upadzie ku Pn W, jaki jednozgodnie przypisują wszyscy badacze warstwom 

 polskiej jury, na połuduio -zachodzie powinny się znajdować warstwy starsze, a na 

 północo-zaChodzie warstwy młodsze. 



OJcolice OlJmsza. Osady jurajskie obszernie się rozpościerają w okolicach te- 

 go miasta, słynnego niegdyś ze swych kopalń kruszcu ołowianego srebronośnego, 

 od lat dw^ustu zalanych wodą, obecnie osuszanych zapomocą długiej i kosztownej 

 sztolni, według projektu ś. p. Wincentego Kosińskiego. Rudy ołowuano-srebrne 

 leżą, jak wiadomo, wraz z galmanem (rudą cynkową) w dolomicie rudonośnym, na- 



21) Michalski. Formacyj a jurajska w Polsce. Pam. Fizyjogr. T. 5, str. 24. 

 23) Hoemer. Geol. v. Oberschlesieii, str. 273. 



