S. KONTKIEWICZ.. BADANIA GIEOLOGICZNE. 



49 



Hiitki. Na zachodnim stoku wzgórza, na którem ta wieś jest zbudowana, 

 widziałem tylko czerwoną glinę (kajper), po której spływają niewielkie źró- 

 dła. Wyżej spotykałem kawałki drobnoziarnistego konglomeratu, a w bliskości 

 wierzchołka w^zgórza— kawałki białego wapienia marglowego. Według Zejszne- 

 ra tak zwana „Wiekowa Skała" koło dworu w Sutkach (której nie widzia- 

 łem), składa się z białego, grubo ziarnistego piaskowca, z niewyraźnemi skamie- 

 niałościami; pod nim leży drobno-ziarnisty, szary piaskowiec. Oba piaskowce po- 

 dzielone na grube warstwy, należą prawdopodobnie do jury brunatnej. Góra 

 Chełm, powyżej tej skały składa się, według Zejsznera, z białego wapienia uwar- 

 stwowanego, nad którym leży twardy zbity wapień. W pierwszym nietrudno po- 

 znać wapień marglowy, a w drugim wapień skalisty, należące oba do białej jury. 



Niegoiuonice. Ta wieś oraz sąsiadujące z nią ze wschodniej strony wsi, 

 Niegowoniczki i Grabowa, leżą na południowym stoku obszernego wzgórza, złożo- 

 nego z wapieni jurajskich, stanowiącego bardzo znacznie na zachód wysuniętą 

 część pasma jurajskiego. Należy przypuszczać, że to wzgórze stanowi tylko nie- 

 wielką resztkę tych wapieni, które dawniej rosciągały się o wiele dalej ku zacho- 

 dowi, niż obecnie i znikły na tej przestrzeni wskutek rozmycia (denudacyi). Ta- 

 kiemi samemi resztkami, pozostałemi od rozmycia, są jeszcze dalej na zachód wy- 

 sunięte w^^górza jurajskie w Rokitnie, Wysokiej Pileckiej i Cięgowicach. 



Najwyższe części wyżyny NiegoAVonickiej uwieńczone są skałami jurajskie- 

 go wapienia skalistego, który tworzy, między innemi. długi szereg niewielkich 

 skał na zachód od Niegowonic, ciągnących się z PnZ ku PdW. W tych skałach 

 można zauważyć grube uwarstwowanie, mające taki sam kierunek i strome pochy- 

 lenie ku PnW pod kątem około 60 ^ 



Na południc -zachód od Niegowonic znajduje się obszerne wzgórze, z połu- 

 dniowej strony którego odbywały się w czasie mej bytności poszukiwania rud że- 

 laznych, zapomocą sz-ybików. W jednym szybiku, położonym dość wysoko na po- 

 chyłości wzgórza, przebito cienką warstwę żółtego piaskowca gliniastego, a pod 

 nim kilkanaście stóp ciemnej gliny. Znacznie niżej, u stóp wzgórza znajdowały 

 się dwa inne szybiki: w jednym z nich, bardziej na wschód położonym, odkryto 

 zwietrzały, żółtawo-brunatny, drobno-ziarnisty konglomerat kwarcowy, rossypu- 

 Jący się w drobny żwdr i zawierający źle zachowane T e r e b r a t u 1 a e; w dru- 

 gim, dalej na zachód położonym, znaleziono zwietrzały, żółtawo-brunatny piasko- 

 wiec gliniasto- wapienny, także zawierający skamieniałości, pomiędzy któremi 

 mogłem oznaczyć lihynchonełla varians d'Orb i wielkie P a r k i n- 

 s o n i a e, najbardziej zbliżone do P. f e r r u g i n e a. 



Przecięcia tych trzech szybików są bardzo ważne, stanowią bowiem dowód, 

 że ciemna glina, której poziom paleontologiczny może być dokładnie oznaczonym 

 na zasadzie licznych skamieniałości, znajdowanych w niej dalej na północy koło 

 Kromołowa i Łośnic, leży powyżej brunatnego gliniastego konglomeratu i pias- 

 kowca, zawierającego R h. v ar i a n s i pokryta jest także brunatnym piasków- 



••3) Zejszner. Pam. Fiz. T. IV. str. 18. 

 Pam. Pizyj. Toni X. 



Dział II.— 7 



