bO 



DZIAŁ II. GIELOGIJA. 



cem, niemającym oczywiście nic wspólnego z poprzedzającym, dolnym piaskow- 

 cem. Takie samo położenie ciemnej gliny między dwoma piaskowcami zobaczy- 

 my dalój na północy, koło Bzowa i Łośuic, gdzie w dolnym piaskowcu znajdują 

 się dobrze zacliowane skamieniało&'ci, pozwalające dokładniej określić jego położe- 

 nie śród warstw brunatnej jury, niż to było możliwem w Niegowonicacli. W nie- 

 wielkiej odległości na zachód od Megowonic zaczyna się kajper, w którym, posu- 

 wając się ku zachodowi, zauważyłem następujące oddziały: 



1) Białą glinę z okrągłemi ziarnami kwarcu. 



2) Mniejsze i większe kawały bardzo twardego, szarego kwarcytow^ego 

 piaskowca i konglomeratu. 



3) Mnóstwo nieregularnych kawałków białego, czerwonego i żółtego krze- 

 mienia komórkowatego, porozrzucanych wśród piaszczystej ziemi. Eoemer ^3) tłu- 

 maczy powstanie tych kamieni przez zupełne zwietrzenie i zniknięcie wapienia 

 kajprowego, w którym takie krzemienie często bywają wrośnięte. 



4) Najdalej na zachód, koło granicy lasu rządowego Trze byczka występuje 

 ćzerwona glina, av której są ślady dawnych szybików do wydobywania rudy że- 

 laznej. Na hałdach tych szybików, oprócz gliny czerwonej, widać drobne kawał- 

 ki brunatnego, dość lekkiego żeleziaka. Rudy kajprowe nie mają żadnego znacze- 

 nia przemysłowego i obecnie nigdzie nie są wydobywane. 



Rokitno. Wzgórze, na którem stoi wieś Rokitno, składa się na samym wierz- 

 chu z białego wapienia marglowego (wapień kordatowy Roemera)^ którego war- 

 stwy w jednem miejscu, na południowym stoku wzgórza, przy drodze do stacyi 

 Łazy drogi żelaznej W. W. mają upad ku PdZ (Pd 215^ Z), pod kątem 20^. Po- 

 niżej tego wapienia można widzieć miejscami na pochyłości wzgórza kawałki 

 oolitu, to jest szarego, zbitego wapienia, zawierającego drobne oolitowe ziarnka 

 żeleziaka brunatnego, a jeszcze niżej występuje na znacznej przestrzeni ciemna 

 glina, w której pogłębiono kilka szybików do poszukiwań rud żelaznych. W dwu 

 szybikach, położonych w nizinie, między dworem w Rokitnie, a stacyją Łazy dro- 

 gi żelaznej Warsz.-Wied., natrafiono pod ciemną gliną na warstwę jednometro- 

 wej grubości wapienia piaszczystego, który w stanie świeżym, to jest zaraz po wy- 

 jęciu z ziemi, ma wygląd bardzo mocnej niebieskawo-szarej, ziarnistej skały, po 

 dłuższem jednak leżeniu na powietrzu przyjmuje brunatne zabarwienie wskutek 

 utlenienia zawartego w nim węglanu żelaza i staje się miękką, gliniasto-pia^ zezy sta 

 masą. W tym stanie skała ta wygląda tak samo, jak brunatny gliniasty piasko 

 wiec, który w Niegowonicach leży poniżej ciemnej gliny. Pod tym piaskowce 

 natrafiono we wspomnionych dwu szybikach na biały i żółty piasek, z któreg 

 wydobywała się woda w takiej obfitości, że dalsze pogłębianie szybików było nie 

 możliwem. W wapieniu piaszczystym z tych szybików znalazłem: R h y n c h o 

 nella quadriplicata Ziet. iWaldheimiaHaueri Szajn., form 

 charakterystyczne dla dolnej części piętra bath. Piasek, leżący poniżej tego wa 



Roemer. Geologie von Oberschlesien str. 161. 



