S. KONTKIEAYICZ. BADANIA GIEOLOGICZNE. 



55 



dzieńca. Występuje tam wprawdzie w kilku miejscach (w Rodakach, Niego woni- 

 cach, Eokitnie, Wysokiej i Cięgowicach) ciemna glina jurajska, ale są to prawdo- 

 podobnie oddzielne wyspy tej gliny wśród kajpru, niepołączone ani między sobą, 

 ani z wielkiem tery toryj urn półuocnem tej gliny. Przypuszczać więc należy, że 



tutaj, poza obrębem głównej swej masy, ciemna glina 

 nie osadziła się nieprzerwaną warstwą, lecz tylko wy- 

 pełniła głębsze części ówczesnego morza, którego dno 

 składało się z warstw kajprowych, stanowiących obec- 

 nie podłoże gliny jurajskiej, tam gdzie ona się znaj- 

 duje. 



Kombinując wszystkie opisane powyżej przecię- 

 cia warstw jurajskich w okolicy Bzowa i przyjmując 

 zgodnie z Eoemerem, że te warstwy mają słabe nachy- 

 lenie ku Pn W ^^), otrzymujemy następujące przecięcie 

 tych warstw, wpoprzek ich kierunku. 



1) Wapień skalisty ' j 



2) Wapień marglowy (kordatowy) biała jura 



3) Margiel wapienny ) 



4) Glina glaukonitowa 



5) Piaskowiec wapienny 



6) Ciemna glina 



7) Piaskowiec gliniasty 



8) Piasek i margiel 

 z) źródło 



a) północne szybiki 

 />) południowe szybiki. 

 Dowodem nachylenia ku Pn W warstw jurajskich, 

 występujących koło Bzowa, jest źródło wypływające 

 w wąwozie, który przecina wzgórze jurajskie w Bzo- 

 wie. Gdyby warstwy miały upad ku Pd Z, to źródło 

 powinnoby wypływać na zachodniej pochyłości wzgó- 

 rza jurajskiego. 



Kromołów. Na zachód od Kromołowa, u stóp 

 wzgórza, złożonego z wapienia marglowego białej jury, 

 znajduje się kopalnia rudy żelaznej, w której zapomo- 

 cą niewielkich ręcznych szybików wydobywają żele- 

 ziak gliniasty, leżący cienkiemi prawidło wemi war- 

 stwami w ciemnej glinie brunatnej jury. 

 Następujące przecięcie warstw napotkanych w tych szybikach ułożone jest 

 na zasadzie danych, dostarczanych mi przez sztygara, zarządzającego kapalnią. 



Napływy piaszczysto-gliniaste 4—5 m 



Ciemna, tłusta glina . 6 — 9 m 



brunatna jura 



} Kajper 



Roemer. Geologie v. Obersclil. str. 194. 



