S. KONTKIEWICZ. BADANIA GIEOLOGTCZNE. 



59 



li a) aspidoides i bardzo rzadko A. P a r k i n s o n i, w przeciwieństwie 

 do innego oddziału tej gliny, występującego dalej na Pn Z, od Kamienicy Polskiej 

 do Praszki, w którym A. Parkinsoni znajduje się ,w wielkiej obfitości. 



Na zachód od ciemnej gliny występuje w Elano wicach czerwona glina, nale- 

 żąca do kajpru. 



Rudniki. U stóp wzgórza, na którem stoi wieś Eudniki, znajduje się kopal- 

 nia rudy żelaznej, należąca do vfłaściciela Eudnik, ks. Hohenlohe. W obszernej 

 odkrywce, zapomocą której dobywa się ruda w tej kopalni, widać od góry około 

 6 771 ciemnej tłustej gliny, a pod nią mniej tłustą, nieco piaszczystą glinę z sześciu 

 cienkiemi (od 8 do 20 cm) pokładami rudy żelaznej (żeleziaka gliniastego) zajmu- 

 jącemi razem z rozdzielającą ją gliną przestrzeń 2i m w kierunku pionowym. Gli- 

 na jest wyraźnie uwarstwowaną, z lekkim upadem warstw ku Z Pn Z. Grubość 

 jej niewiadoma, gdyż ani w odkrywce, ani w pobliskim szybiku, na kilkanaście me- 

 trów głębokim, przeprowadzonj^m w celu os aszenia kopalni, nie pogłębiono się do jej 

 podłoża. W rudzie trafiają się choć rzadko skamieniałości, najczęściej Gastero- 

 poda, podobne zupełnie do kromołowskich. Ciemna glina kończy się av pewnej od- 

 ległości na wschód od kopalni na pochyłości wzgórza, a górną jej granicę można 

 poznać po małych źródłach sączących się na pewnym poziomie, wzdłuż stoku 

 wzgórza. Górna część tego wzgórza składa się z białego wapienia margiowego, 

 pod którym leży niegruba warstw^a żółtego wapienia oolitowego, zawierającego 

 mnóstwo skamieniałości. Wjednj^m, zarzuconym obecnie łomie, którego ściany 

 składają się tylko z wapienia margiowego, znalazłem wyłamany i ułożony w sąż- 

 nie żółty wapień oolitowy, pochodzący widocznie z niegrubej warstwy, leżącej tu 

 pod oolitem i zakrytej osypiskiem. 



Kamień ten, wskutek długiego leżenia na powietrzu, zrobił się zupełnie żół- 

 tym, miękkim i kruchym, tak że przy uderzeniu młotkiem rospada się na drobne 

 kawałki, a znajdujące się w nim doskonale zachowane skamieniałości, przeważnie 

 amonity, same oddzielają się od skały. Spomiędzy zebranych tutaj przeszło 30 

 gatunków oznaczyłem następujące: N a u t i 1 u s C u t c h e n s i s (?) Waag, M a- 

 crocephalitesmacrocephalus Schlot, M. tumidus Rein, M. sp. 

 (compressus Quenst.), Reinekia anceps Eain, Cosmoceras Ja- 

 s o n Rein, Ha rp oce ras punctatum Rein, H. r o s s i e n s e Tess., H. 

 1 u n u 1 a Ziet, Oppeliavar. subradiata, Perisphinctes pati- 

 n a Neum,, P. e u r y p t y c h u s Neum., P. funatus? Opp., P. c ti r v i c o- 

 sta Opp., P. Orion Opp., Belemnites c a nali culat u s Schl., Rhyn- 

 chonella Oppeli Desl., Terebratula Sacmani Opp., T. d o r s o- 

 p 1 i c a t a Suess., Waldheimia Haueri Szajn., W. c a r i n a t a Lam. 



W białym wapieniu margloAvym znajduje się na tem wv,górzu kilka innych 

 łomów, w których, między innemi, znalazłem następujące skamieniałości: Pelto- 

 ceras orduennense d'Orb, P. b i m a m m a t u m (?) różni się od typowe- 

 go P. bi m a m m a t u m tem, że guzy leżące na wewnętrznej i zewnętrznej stro- 

 nie zwojów, połączone są nie pojedyńczemi lecz podw^ójnemi żebrami. C a r d i o- 

 ceras cordatum Sow, Perisphinctes c f. c o n s o c i a t u s Buk., P. 

 cf. claromontanuś Buk., Belemnites subhastatus Ziet. 



