62 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



ną przez Michalskiego i Bukowskiego i przedstawiają tylko dwie petrograficzne 

 odmiany jednego i tego samego poziomu paleontologicznego. 



Na zachód i południo-zachód od Żarek występują utwory, które Roeraer za- 

 licza do najniższego oddziału jury w tej okolicy. 



Jestto przede wszy stkiem biała glina, zmieszana ze żwirem, kwarcowym, zaj- 

 mująca znaczną przestrzeń na Pn od stacyi Myszków dr. żel. war. wiedeń. do No- 

 wej Wsi. Glina w niektórych miejscach nie zawiera domieszki ziarn kwarcu 

 i używaną bywa do wyrobu cegły ogniotrwałej. Roemer zalicza ją do jury na za- 

 sadzie podobieństwa, z taką samxą gliną, występującą dalej na Pn Z, koło Lands- 

 berga na Szląsku, pośród piaskowca, stanowiącego niewątpliwie najniższy oddział 

 form acy i jurajskiej w tej okolicy. Według moich obserwacyj, biała glina żwir o - 

 w^ata zostaje w ścisłym związku z czerwoną gliną kajprową, co można widzieć 

 w wielkim przekopie, na południe od Nowej Wsi, utworzonym przez wybranie 

 żwiru na potrzeby kolei żelaznej, gdzie biała glina żwirowata i czerwona glina 

 kajprowa występują w kilku miejscach obok siebie. 



Drugim utworem, należącym niewątpliwie do najniższych warstw jurajskich 

 tej okolicy, jest ciemnobrunatny, gruboziarnisty piaskowiec, występujący na po- 

 wierzchnię na znacznej przestrzeni, na północ od Nowej Wsi, w kształcie niewiel- 

 kich, płaskich kawałków, porozrzucanych w wielkiej obfitości na powierzchni zie- 

 mi. Przestrzeń, na której sprawdziłem obecność tego piaskowca jest znacznie 

 Aviększa, aniżeli ta, którą oznacza Roemer na swej mapie gieologicznej. Poemer 

 znajdował w tym piaskowcu skamieniałości ^^): I n o c e r o m u s p o 1 y p 1 o c u s, 

 Pecten pumilus i inne, na zasadzie których zalicza tę skałę do najniższego 

 oddziału jury brunatnej w tej okolicy, odpowiadającej zonie A m o n i t e s M u r- 

 c h i s o n i. 



Niepodobna pominąć milczeniem wapienia, tworzącego obszerne wzgórze na 

 południe od Nowej Wsi i eksploatowanego w .wielkim łomie do wypalania wapna. 

 Poemer nazywa go wapieniem woźnickim (Woischniker Kalk) i zalicza do kaj- 

 pru. Wapień ten jest jasny, żółtawego koloru, zbity, twardy i bardzo podobny do 

 niektórych odmian skalistego wapienia jurajskiego. Prawidłowe jego warstwy 

 mają słaby upad ku Pn W i przedzielone bywają cienkiemi (po parę cali) war- 

 stewkami czerwonej, rzadziej szaro-żółtej gliny. Ta czerwona glina nadaje hał- 

 dom, pozostałym po wydobyciu wapienia, czerwone zabarwienie. Żadnych ska- 

 mieniałości zwierzęcych nie widać w tej skale, tylko miejscami trafiają się wy- 

 dzieliny spatu wapiennego, których prawidłowa forma zewnętrzna wykazuje 

 organiczne pochodzenie. Są to najczęściej cienkie (grubości pióra gęsiego) cylin- 

 dryczne rurki, wypełnione spatem wapiennym, na powierzchni cienko podłużnie 

 brózdowane i przedstawiają prawdopodobnie cienkie gałązki roślin z rodzaju 

 E q u i s e t e s. Według wszelkiego prawdopodobieństwa, ten wapień występują- 

 cy w wielkich, nieprawidłowych masach, wśród cienko uwarstwowanych osadów 

 kajprowych, odgrywa wpośród nich taką same rolę, jak wapień karniowicki 



Roemer, Geol. v. Obersclil. str. 196. 

 Roemer. Geol. v. Oberschl. str. 160 



