70 



DZAŁ II. GIEOLOGIJA. 



skamieniałości charakterystycznycli dla batliu, zawierają, choć rzadko małe okazy 

 Parkinsonia Parkinson i, która pozostała jako forma wymierająca 

 z dolnego oddziału ciemnej gliny, gdzie się znajduje w wielkiej obfitości. Naj- 

 wyższa część ciemnej gliny zawiera tutaj skamieniałości dolnego kelloweju. 



4) Żółty lub brunatny wapień piaszczysty, albo piaskowiec wapienny, z M a- 

 crocephalites macroceplialus, którego grubość jest największa na 

 północo-zachodzie koło Wielunia (10 in) i zmniejsza się stopniowo ku PnW (koło 

 Bzowa 3 ?n). Ten wapień pomimo znacznej grubości, nie obejmuje całego pozio- 

 mu z M a c r o c e p h a 1 i t e s m a c r o c e p li a 1 u s, gdyż ta skamieniałość znaj- 

 duje się także w warstwach bezpośrednio pod nim i nad nim leżących (ciemna 

 glina i warstwa glaukonitowa lub oolit). 



5) Następująca ku górze warstwa, jakkolwiek bardzo nieznacznej grubości 

 zawiera w sobie faunę prawie całego piętra kellowej, za wyjątkiem najniższej je- 

 go części. Jestto poczęści żółty wapień oolitowy, poczęści zielona warstwa gliny 

 lub marglu glaukonitowego. Ta ostatnia występuje przeważnie w północozachod- 

 niej części terytoryjum północnego, gdy tymczasem oolit rospościera się głównie 

 w południowo-wschodniej jego części i przechodzi w tym kisrunku poza jego 

 granicę, pokrywając także całe terytoryjum południowe. 



Ponad warstwą kellowej ską, w i akiej kol wiek postaci ona występuje, leży 

 zawsze bespośrednio najniższa warstwa piętra oksford białej jury. Najniższą 

 warstwą jurajską w południowem terytoryjum jest glina ogniotrwała, występują- 

 ca tylko w południowym końcu tego terytoryjum i zawierająca bogatą florę ko- 

 palną, o której była już mowa na początku tej pracy. Nad gliną leży piasek 

 i piaskowiec przechodzący u góry w konglomerat i zawierający bardzo mało ska- 

 mieniałości. A¥arsty te zajmują prawie całe terytoryjum południowe i nie widać 

 ich tylko na północ od Olkusza, gdzie występuje konglom*erat, ^należący zdaje się 

 do wyższego poziomu niż piasek i piaskowiec (Klucze i Błędów). Nieliczne ska- 

 mieniałości znalezione w górnej części piaskowca, między któremi znajduje się 

 M a c r o c e p h a 1 i t e s m a c r o c e p h a 1 u s, przekonywają, że część piaskow- 

 ca zaliczyć należy do dolnego kelloweju, to jest do tego samego poziomu, do któ- 

 rego należy brunatny wapień piaszczysty w terytoryjum północnem. 



Niższe części piaskowca i piasek południowego terytoryjum, należą prawdo- 

 podobnie do piętra bath. Konglomerat przechodzi ku górze w oolit, który na po- 

 łudniowem terytoryjum występuje zupełnie z takiemi samemi cechami petrogra- 

 ficznemi i paleontologicznemi, jak i na terytoryjum północnem. 



Grłówną przyczyną różnicy w składzie warstw brunatnej jury północnej i po- 

 łudniowej części pasma krakowsko-wieluńskiego stanowi, jak to słusznie zauwa- 

 żył Michalski ®^), wpływ dwu różnych mórz jurajskich owej epoki, z któremi to 

 pasmo było połączone, to jest morza północno-niemieckiego i południowo -niemiec- 

 kiego. Michalski główną różnicę przypisuje odmiennej facies osadów w północ- 

 nej i południowej części pasma, utrzymując, że całe pasmo było połączone z obu- 

 dwie ma masami jurajskiemi. 



«i) Michalski. Pam. Fiz. T. V. str. 19 



