K. ŁAPCZYŃSKI. ZASI^^OI ROŚLIN KRZYŻOWYCH. 



9 



mond) i Ekateryiiosławia. Granica wschodnia z Ekaterynosławia wiedzie do 

 Kurska, Witebska (M. 6 e), nad jezioro Pejpus (Schmalhausen), do Petersburga 

 i południowej Finlandyi. Poza tą granicą na dalszym wschodzie znajdowano 

 gęsiówkę piaskową pod Uralem w Ufie (Bunge). Na przestrzeni mapą objętej 

 w wielu okolicach roślina pospolita. Ogólnie częstsza w stronie zachodniej niż 

 wschodniej. W Tatrach dosięga krainy nadalpejskiej. Klinggraff odróżnia odmia- 

 nę n e m o r a 1 i s pod Królewcem i pod Gdańskiem w Sobocie. Kotula zamie- 

 szcza dwie odmiany w Karpatach, simplex Neili multiceps Ne i 1, a Za- 

 pałowicz dwie własne a i p, pierwsza z nich w Węgrzech. 



127. Gęsiówka rzęsowata. A r a b i s c 11 i a t a E. Br. 



Na przestrzeni mapą objętej tylko w Tatrach (M. 6. /), Pieninach i w szcze- 

 linach skał w Szczercu pod Niemirowem, na północny zachód od Lwowa. Okazy 

 tatrzańskie należą do odmiany B. h i r s u t a Koch, czyli do A. a 1 p e s t r i s 

 B c h b. Jest niezgodność w zapatrywaniu się na ten gatunek między Nymanem 

 i autorami flor niemieckich. Podług Nymana A. ci 1 i at a Br. (0. F. E. p. 33, 

 n. 12) rośnie tylko w Irlandyi i w zachodniej Anglii, a w Pireneach, Alpach, 

 Austryi, na Węgrzech i Siedmiogrodzie rośnie A. alpestris Schleich in 

 B e i c h. ic. II 13 (1837) (C. F. E. p. 33 n. 13), przy której zamieszczony jest sy- 

 nonim A. ciiiata au ct. (non Br.). Flory niemieckie najczęściej przy A. ci- 

 ii a t a B. B r. wprowadzają dwie odmiany Kocha: a g 1 a b r a t a i p h i r s u t a, 

 uważając pierwszą z nich za synonim A. ciiiata B. Br. (et DC), a drugą. za 

 synonim A. (Turritis) ciiiata Wahlenb., czyli A. (Turritis) alpe- 

 stris Schleich, obiedwie odmiany zaliczając do roślin Alp (FI. v. D. Schlech 

 et Langet. 14, 107). 



Bogowicz zapisuje (Uniw. Izwiest. Kijów 1868 Maj) A. alpestris 

 Schlech na Podolu koło Niegina, Schmalhausen (Flora) przy roślinie numeru 

 nie stawia, sądząc, że to prawdopodobnie pomyłka Bogowicza. Trautyetter sta- 

 wia przy niej numer (Incremeuta), wzmiankuje Bogowicza, Podole, robiąc tylko 

 uwagę: „Plan ta non diyinand a". 



? Arabis muralis Bertl. Boślina południowo europejska, wzmiankowana raz 

 jeden dla guberni mińskiej przez Lindemana. 



128. Gęsiówka wieżyczkowata. Arabis T u r r i t a L. 



Granica północna zasiągu z Anglii przechodzi do Francyi, do południowych 

 Niemiec, do Austryi i na Węgry. Na przestrzeni naszą mapą objętej leży odo- 

 sobniona, wydłużona wyspa (M. 6 ^/), ciągnąca się od Okna w galicyjskich Miodo- 

 borach po Baszków i Wychwatyńce w powiecie bałckim. Do obrębu wyspy nale-- 

 ży część naddniestrzańskiej Bukowiny, a mianowicie okolice Zastawny. Dalej 

 na wschód od tej wyspy podolskiej jest druga odosobniona wyspa w Krymie. 



Granica zachodnia zasiągu dochodzi do oceanu Atlantyckiego, nieobejmując 

 Portugalii. Granica południowa wkracza do północnej Afryki. Na przestrzeni 

 mapy prócz stanowisk, na podstawie których wykreśliłem wyspę naddniestrzań- 

 ską (Knapp, Schmalhausen, Slendzinski), gęsiówka wieżyczkowata była raz 

 wzmiankowana w mińskiem (Lindem u Schmal), a poza granicą mapy w Peters- 

 burgu (Weinm. u Ledebour). 



129. Gęsiówka stokrociolistna. Arabis bellidifolia Jacq. 



Pam. Fizyj. Tom X. Dział III.— 2 



