12 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



Tu zapisuję C. umbfosa Andrze. wzmiankowaną na Wołyniu i Podolu, 

 którą uważa Ledebour i Jundziłł za oddzielny gatunek^ Sclimalliausen za odmia- 

 nę p C. liirsutae L., Nyman za synonim C. sil v aticae Link., a Sclilecli- 

 tendal z Langetlialem, oraz Knapp za synonim C. liirsutae L. Andrzejowski 

 znajdował C. u mb rosa nad Dniestrem między Zaleszczykami i Uszycą (Eys b. 

 str. 42), a Rogowicz wymienia Kijów, wieś Tyszki w powiecie dubieńskim, Sata- 

 nów i Bałtę. 



138. Rzeżucha szorstko-włosista. Cardamine liirsuta L, C, multi- 

 caulis Hoppe, C. intermedia Horn. 



Z wyjątkiem Laponii, Finlandyi i znacznej części Rossyi zasiąg obejmuje ca- 

 łą Europę (z Islandyją), północną Afrykę, północną i środkową Azyją z częścią 

 Chin, oraz północną Amerykę. Roślina to rozrodzona nad Renem, ale na prze- 

 strzeni mapą objętej rzadka, a nawet na wschodnio-północnej części zupełnie nie- 

 wzmiankowana. Brak mi danych do odgraniczenia na mapie części kraju, gdzie 

 nie rośnie. 



Już wspomniałem powyżej, że wielu autorów uważa C. silyaticam Link. 

 za odmianę C. h i r s u t a p s i 1 v e s t r i s F r i e s. Pró cz tej odmiany Kliuggraff 

 w Prusach, Klingę w Inflantach i Kurlaudyi, Fiek na Szląsku odróżniają var 

 multicaulis Hoppe (sp.), a Kotula i Zapałowicz w Galicyi C. hirsuta a 

 campestrisFries. 



Na Karpaty C. hirsuta L. niżej wchodzi od poprzedniego gatunku, a mia- 

 nowicie na Babią Górę do wysokości 640 na Czarną Horę 750 m (Zap.). 



? Cardamine thalictroides Ali. Roślina południowo europejska pomyłkowo 

 wskazana w Białowieskiej puszczy. 



139. Rzeżucha łąkowa. Cardamine pr aten si s L. 



Zasiąg obejmuję Europę wraz z Islandyją, Szpicbergiem i Nową Ziemią, oraz 

 Syberyją i północną Amerykę. Na przestrzeni mapą objętej prawie wszędzie po- 

 spolita z wyjątkiem niektórych gór. Że na nich nie rośnie przyczyną nie klimat, 

 ale zapewne nieodpowiedni grunt. W Karpatach nad górnym Sanem i Strwiążem 

 dochodzi do szczytu połonin IBOO ?n (Kotula); w Karpatach pokuckich do 1915 ^it 

 (Zap.) w formie C. riyularis Schu r, uznawanej przez Dr.Wołoszczaka za gatu- 

 nek. Nyman C. r i v u 1 a r i s S c h u r uważa za odmianę . C. p r at e n s i s L. 

 Okazy szpicberskie mają być bardzo do tej odmiany zbliżone. 



Zamało danych, żeby kreślić przybliżone zasiągi odmian rzeżuchy łąkowej 

 u nas. Rozmaici autorowie rozmaicie te odmiany grupują. Raciborski wystudyjo- 

 wawszy liczne okazy zbiorów Akademii Umiejętności w Krakowie, odróżnia 7 

 odmian tej rośliny, między niemi 2 odmiany nowe: e) m a c r o p h y 1 1 a i f) R e h- 

 manii. Fiek we florze Szląska odróżnia dwie odmiany; Klingę wymienia 4 od- 

 miany, z których 3 trafiają się w nadbałtyckich prowincyjach, Schmąlhausen tyl- 

 ko zapisuje p. dentata Koch. Schleclitendal z Langethalem trzy odmia- 

 ny i t. d. 



Andrzejowski C. dentata S c h u 1 1 uważał za oddzielny gatunek, za- 

 pisując (Rys. b str. 11), że rośnie na wybrzeżach Bohu od okolic Płoskirowa, aż 

 do morza, a przytem nad Dniestrem na miejscach bagnistych (R. b, str. 59). Ro. 

 gowicz odróżniał p. dentataLedeb. 



