K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI ROŚLIN KRZYŻOWYCH. 15 



stanowisk. W Prusach mało co więcej. Na Litwie bardzo rzadki, tylko w bia- 

 łowieskiej puszczy dość pospolity. Im bliżej Karpat tem obficiej. We wscliod- 

 nich Karpatach dochodzi do wysokości 1275 m (Zap.), na Tatrach w okolicy Za- 

 kopanego tylko do 1050 m. Na południowo-wschodnim krańcu przestrzeni mapą 

 objętej znowu bardzo rzadki, bo zamieszkuje cieniste, wilgotne lasy, których bar- 

 dzo mało w tamtych okolicach napół stepowych. 



G-ranica północna zasiągu żywca cebulkowatego przecina północną Skandy- 

 nawija i Finlandyj a; zachodnia dochodzi do oceanu atlantyckiego; południowa 

 trzyma się mniej więcej wybrzeży śródziemnomorskich, zostawiając wyspy włos- 

 kie za zasiągiem. G-ranica wschodnia, poza przestrzenią naszej mapy kieruje się 

 z Finlandyi ku Czarnemu morzu. Ponieważ między środkową Eossyją i Kauka- 

 zem, ciągną się wielkie zupełnie bezleśne stepy, więc zasiąg kaukaski zapewne 

 jest od europejskiego oddzielny, ale może łączy się ze środkowo azyjatyckim, któ- 

 rego stanowiska dosięgają Himalajów. 



147. Miesięcznik trwały. L u n a r i a r e d i v i v a Ł. 



Granica północna zasiągu przecina południową Szwecyją, gubernie: estlandz- 

 ką, pskowską, nowogrodzką, twerską i moskiewską. Linija ta okrążająca wał- 

 dajską wysoczyznę (G-obi) przechodzi przez północny skrawek naszej mapy 

 (M. 11 Z)). Grranica zachodnia sięga aż Portugalii, zostawiając Wielką Brytanię 

 za zasiągiem. Granica południowa przeciąwszy północne Włochy, przechodzi do 

 Czarnogórza, Bośnii, Serbii, Kroacyi, Węgier i Siedmiogrodu, skąd wkracza na 

 przestrzeń mapą objętą na Bukowinę. Granica wschodnia z pod Karpat, przeby- 

 wszy Dniestr^ posuwa się nad górny Boh (Andrz. B. b. str. 11) i na Wołyń w oko- 

 lice Krzemieńca, skąd wypadałoby prosto ją skierować do gubernii kałuskiej, tul- 

 skiej i moskiewskiej. Że jednak nietylko na drodze z Krzemieńca do Kaługi nie- 

 ma żadnego stanowiska miesięcznika trwałego, ale niema go także na całej środko- 

 wej przestrzeni mapą objętej, więc stanowiska podkarpackie otoczyłem jedną 

 liniją obejmującą Ojców, góry świętokrzyskie, Lwów i Krzemieniec, a drugą łiniją 

 nierównie rzadsze stanowiska północne. Ta druga linija prowadzi z Królewca do 

 Niemenczyna pod Wilnem, na Białą Buś i do Kaługi. Na pustej przestrzeni mię- 

 dzy dwiema częściami zasiągu naznaczyłem kolorem białowieską puszczę, być mo- 

 że na pamiątkę tylko dawniejszej wzmianki Lindemana, bo gdyby tam rósł obec- 

 nie miesięcznik, znaleźliby go prawdopodobnie warszawscy botanicy, podczas kil- 

 kakrotnych do puszczy wycieczek. Lunaria rediviva jest przeważnie 

 rośliną górską i podgórską. Najdalej na wschodzie wzmiankowana w Ekatery- 

 nenburgii pod Uralem (Ledebour). 



148. Miesięcznik roczny. Lunaria annua L. Lu. biennis Mnch 

 Zasiąg tej rośliny jest bardziej ku południowi posunięty niż poprzedniej: roz- 

 ciąga się do Hiszpanii, do Grecyi i wyspy Krety. Na przestrzeni mapą objętej 

 trafia się tylko przypadkowo, zapewnie jako zbieg ogrodowy. Berdau zapisuje 

 zupełnie zdziczałą w Bielanach pod Krakowem. 



149. Smagliczka górska. AlysummontanumL. 



Granica północna zasiągu z Francy i przechodzi nad Ben, zostawiając Wiel- 

 ką Brytaniją, Belgiją i Holandyją za zasiągiem. Z nad Benu posuwa się wgłąb 

 Niemiec do Brandeburgii, gdzie blisko ujścia Warty do Odry (M. 6 k) w Podelzig 



