28 



DZIAŁ III. BOTANIKA 



dzi do Grecyi; granica zaś południowa z Grecyi przez Bitynija w Azyi Mniejszej 

 (DC) do Persyi. Granica wschodnia prawdopodobnie ciągnie się nad morzem Ka- 

 spijskiem. Na Podolu wiadome stanowiska: Easzków, Wychwytyuce, Eaclima- 

 nówka, Biełocz, Sawrań (Eogowicz), Eybnica, Stndzienica (Sclimalliansen). 



188. Pszonak drobnokwiatowy. Erysimnm cli eirantlioide s L. Cliei- 

 r a n t li u s s i 1 V e s t r i s Ij a m. 



Rośnie na całej przestrzeni nasza mapą objętej z wyjątkiem gór, ale nie 

 wszędzie jest rośliną pospolitą np. w częstochowskiem dość rzadka (Karo), a w hi- 

 kowskiem nie była znaleziona (M. Hempel). Chociaż w Karpatach tylko do 450 

 7n nad poziom morza się podnosi (Kotula), jednakże na północy dosięga krain po- 

 larnych, gdyż granica północna zasiągu przeciąwszy Wielką Brytaniją skręca do 

 Laponii, a stamtąd przez Archangelsk i Berezów posuwa się przez całą Syberyją 

 do północnej Ameryki. Granica zachodnia opiera się o ocećiu Atlantycki. Gra- 

 nica południowa od półwyspu iberyjsldego ciągnie się w pobliżu morza Śródzieui- 

 nego ku morzu Czarnemu, zostawiwszy za zasiągiem większą część Włoch, Gre- 

 cyją i Turcyją. Z Krymu posuwa się nad Don, Wołgę i przez całą południową 

 Syberyją do Kamczatki i Ameryki. De Candolle wzmiankuje w Ameryce, Wirgi- 

 niją i Luizyjanę. 



Fiek na Szląsku odróżnia odmianę d e n t a t u m Koc h. pisząc, że rzadka. 

 Wylicza 3 stanowiska. Garcke zapisuje odmianę m i c r a n t h u m B u e k. 



189. Pszonak jastrzębcowaty. Erysimnm h i e r a c i f o 1 i u m L. {F 1. 

 s u e c. n o n Her b.). E. s t r i c t u m G a r t n. E. v i r g a t u m DC. 



Granica północna zasiągu przecina Skandynawiją, północną Eossyją i wie- 

 dzie w głąb Syberyi; granica zachodnia z Hołandyi przez Francyją przechodzi do 

 zachodniej Szwaj. aryi; póludniowa ze Szwajcaryi idzie przez Bośniją i Serbiją ku 

 morzu Czarnemu, na Kaukaz i dalej. Granica wschodnia bardzo daleko, bo Le- 

 debour wymienia Ochock między stanowiskami. 



Wynika z powyższego, że cała przestrzeń naszą mapą objęta należy do za- 

 siągu, a jednak w bardzo obszernej części pszonak jastrzębowaty nie był dotąd 

 znajdowany. Oto co obecnie wiemy o jego rozmieszczeniu w Królestwie Boi- 

 skiem i krajach sąsiednich. Na Szląsku głównie trzyma się Odry i jej wybrzeża- 

 mi dochodzi do Frankfurtu. W Poznańskiem Eitschl wymienia jedno stanowi- 

 sko: Trzemeszno, ze znakiem (?). Późniejsze fiory nic o Poznańskiem nie wspo- 

 minają. W Pomeranii nie był znaleziony^ w Prusach tylko nad Wisłą pod Toru- 

 niem i w okolicy Grudziąża. W Królestwie Prodromus Eostafińskiego wskazuje 

 stanowiska południowo-wschodnie i wzdłuż Wisły. W Krakowie bardzo pospoli- 

 ty, pisze Berdau. Knapp, Eelimau, Ślendziuski, Bąłcowski i Król wyliczyli dosyć 

 stanowisk rozrzuconych po całej Galicyi. Jundziłł we florze Litwy, Wołynia 

 i Podola tego pszonaku nie zamieszcza; Paszkiewicz w mińsłdej florze (1883j tak- 

 że nie. Czołowsłii pisze, żc w mohilowsl^iem rośnie nad rzekami i rowami. Le- 

 debour zamieszcza (między ionemi) Litwę, powołując Się na Giliberta i Kijów na 

 Trautyettera. Akinfiew zapisuje w Ekaterynosławiu, Liiidemann w Elizabet- 

 gradzie (S u p 1 e m e n t u m ad f 1 o r u 1 a m), Eogowicz w Talnem pod Huma- 

 niem, w Korsuniu, Lubnach, Połtawie i Bohopołu, a oddzielnie E. s t r i c t u m 

 G a r t n. w Korsuniu, Taraszczy, Żytomierzu i w Kijowie. Klingę pisze, że E. 



