K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI ROŚLIN KRZYŻOWYCH. 



(Trautyetter), nie zapuszcza się zbyt daleko wgłąb lądu, ale przez Inflaiit}^ 

 Żmudź i Królestwo Polskie zsuwa się ku południowi (M. 9, ^), aż na Podole do 

 porzecza Dniestru. Tam skręciwszy na wschód do Bracławia, przez Kijów, gu- 

 bernię kurska, charkowską i woroneską wiedzie w stepy nadkaspijskie, a potem 

 przez Syberyją do Bajkału. Cała zachodnia, środkowa i południowa Europa po- 

 dług Nymana należy do zasiągu, nadto Trautyetter wymienia międzymorze 

 kaukaskie. 



Na przestrzeni mapą objętej w Brandeburgii, w i rusach, w Poznańskiem 

 i w okolicach Krakowa (Berdau) dość często się spotyka. Na polach koło Czę- 

 stochowy pospolita (Karo). 



Uprawiana odmiana g 1 a b r a t a spotyka się niekiedy w stanie dzikim np. 

 we wschodniej G-alicyi (Kaciborski), na Podolu nad Dniestrem od Kamionki w dół 

 rzeki (Andrz. R. b. 49). Nad Bohem także u Andrzej o wskiego zapisana 

 (str. 19). 



201. Judra uprawna. Camelina satiya Cran t z. M y a g r u m s a t. 

 L. A 1 y s s u m s a t i v u m S m i t h. C. m a c r o c a r p a W i e r z b. C. m i- 

 crocarpapsatiyaFr. 



Rośnie na całej przestrzeni mapą objętej, już to jako roślina dzika, 

 już to na olej hodowana, już wreszcie jako zdziczała. Gdzieniegdzie by- 

 wa rzadką, np. na Litwie, albo w okolicach Częstochowy (Karo), gdzieindziej 

 pospolitą np. w okolicach Krakowa (^Berdau), albo we wschodnich Karpatach 

 (Rehman). We Włodzimierzu W^ołyńskim dość częsta (Paczoski). Granica pół- 

 nocna zasiągu przecina południową Szwecyją, Finlandyją, gubernię ołoniecką, 

 wołogodzką, wiacką i całą Syberyją. Granica zachodnia z południowej Szwecyi 

 ciągnie się do środkowej Prancyi. Granica południowa z Francyi przez Szwaj- 

 caryją, Austryją, Bośniją i Serbiją, kieruje się ku Czarnemu morzu, skąd przecho- 

 dzi do zachodniej Azyi, Turkestanu i Syberyi. 



Bardzo wielu autorów n. 200 i n. 202 uważają za odmiany judry uprawnej. 

 Rogowicz odróżnia odmianę Kocha a subglabra w Humaniu. 



202. Judra zębata. Camelina dentata Pers, Myagrum sati- 

 vum var. c. L. C. sativa dentata Wallr. 



Jeszcze trudniej wykreślić zasiąg tej rośliny niż n. 200. Na północ daleko 

 się posuwa, skoro Trautyetter (Inc. n. 595) Finlandyją i Kareliją wymienia. Klin- 

 gę w prowincyjach nadbałtyckich zalicza ją do flory, jako odmianę C. s a t i v a e. 

 Jundziłł na Litwie jej nie zapisuje, tylko na Podolu, a Ledebour wzmiankuje Li- 

 twę, opierając się na Eichwaldzie. 



W Królestwie Polskiem zapisana w Prodromusie Rostafińskiego, jako od- 

 miana C. satiya e, w późniejszych spisach roślin nie wzmiankowana, może 

 ukryta pod ogólną nazwą C. s a t i y a C r t z. W innych krajach naszą mapą 

 objętych, równie jak w całej środkowej i zachodniej Europie, zapisywana do flor, 

 jako roślina trafiająca się między lnem. Na wschodzie ostatniemi znanemi stano- 

 wiskami są Połtawa i Odessa. Z Połtawy ku północy linija graniczna idzie do 

 Lubien, do Radula nad Dnieprem (poniżej ujścia Soży), do Owrucza i Olewska 

 w owruckiem (Rogowicz), ale niewiedząc którędy ją dalej ku Bałtykowi poprowa- 

 dzić, zupełnie jej nie kreśliłem, a w tablicy schematycznej zapisałem tylko: cres- 



Pam. Fizjj- Tom X. Dział III — 5 



