K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI ROŚLIN KRZYŻOWYCH. 



41 



225. Tobołki przerosłe. Thlaspi perfoliatum. L. 



Zasiąg obejmuje większą częs'ć Europy, północną Afrykę i zachodnio-środko- 

 wą Azyją aż do Bajkału. W Europie chociaż ros'nie w Anglii, południowej Szwe- 

 cyi i na wyspie Oesel, nie spotyka się jednak, ani w północnej części przestrzeni 

 naszą mapą objętej, ani w północnej i środkowej ]R.ossyi. Na przestrzeni mapy 

 granica północna zasiągu z Brandeburgii przechodzi pod Wrocław (M. 11 i), Opo- 

 le, Kraków, Kielce, Pińczów, Janowiec, Kazimierz, Opole lubelskie, w okolice 

 Włodzimierza wołyńskiego, pod Brody, Satanów, Żwaniec, na południowe Podole 

 (Andrz. między Uszycą i Jampolem. E. b. str. 46), naUkrainę pod Humań, Kijów, 

 potem przez Zadnieprze do guberni kurskiej i dalej nad Don, Wołgę, przez stepy 

 kirgiskie i południową Syberyją do Bajkału. 



W części zasiągu mapą objętej jest to zwykle roślina rzadka. Rozrodziła się 

 jednak w Krakowie (Raciborski), między Kielcami i Pińczowem (Rostaf.), przy- 

 tem nie jest rzadkością pod szląskiem Opolem (Fiek) i w okolicy Włodzimierza 

 wołyńskiego (Paczoski). 



226. Tobołki alpejskie. T h 1 a p s i a 1 p e s t r e. L. T h. c o e r u 1 e- 

 s c e n s. Presl. 



Granica północna zasiągu z Wielkiej Brytanii przechodzi do Belgii, do połu- 

 dniowego Hanoweru, Saksonii, na Szląsk do Markosic (Markersdorf) w górnych 

 Łużycach pod Zgorzelcem (M. 12 ^), potem w góry powiatu lewenberskiego, do 

 Lahn nad Bobrawą i w okolice Jeleniej-Góry (Hirschberg). Ze Szląska linija gra- 

 niczna przechodzi do Czech, Austryi, Węgier i Siedmiogrodu, gdzie jest wschodni 

 kraniec zasiągu. Poza tą granicą tobołki alpejskie, jako wielka rzadkość trafiają 

 się w południowej Szwecyi. Granica zachodnia zasiągu z Wielkiej Brytanii do- 

 staje się na wybrzeża śródziemnomorskie, zostawiwszy za zasiągiem półwysep ibe- 

 ryjski. Granica południowa przeciąwszy północne Włochy, podąża do Siedmiogro- 

 du przez Czarnogórze i Kroacyją. 



227. Tobołki wczesne. Thlaspi praecox. Wulfen. Th. cochleari- 

 forme Andrz. Th. montanum Scop. (nonL.) (Jundz. Ledebour). Th. mon t. 

 praecox. DC. 



Roślina południowo-europejska, ale o jej rozmieszczeniu w Europie trudno 

 wyrobić sobie jasne pojęcie z powodu mieszania w spisach roślin Th. montanum 

 Scop. z Th. montanum L. Na przestrzeni mapą objętą linija graniczna półno- 

 cna zasiągu wchodzi na południowe Podole (M. 9 1) do Kamionki nad Dniestrem 

 (Andrz. R. 6. 42), potem idzie nad Boh do ujść Dochny (R. 6. 23), stamtąd do Hu- 

 mania i Elizabetgradu^ skąd przechodzi do Krymu i na Kaukaz. Schmalhausen 

 wyliczając stanowiska Thlaspi praecox Wulfen, czyli Th. montannm 

 Scop. (non L.), przy stanowisku Elizabetgrad stawia (!), to jest, że widział zasu- 

 szone okazy. Lindemann w Elizabetgradzie (Suplementum ad florulam) 

 zapisuje nie Th. montanum. Scop., ale Th. mon t anum L. Rogowicz utrzy- 

 muje, że niedaleko Sawrania na stepach Trautvetter znalazł Th. mon t anum. L. 



X Thlaspi Jankae. Kern. 



Podług Nymana odmiana, a podług Schmalhausena synonim Th. prae- 

 cox. Wulf. Rośnie w pobliżu przestrzeni mapą objętej, bo niedaleko od Czarnej 

 Hory po stronie węgierskiej Karpat (Zapałowicz). 



Pam, Fizyj. Tom X. Dział III.— 6 



