F. BŁOŃSKI. WYNIKI POSZUKIWAŃ. 



185 



III. Konieckie, Kieleckie^ Opatowskie. 



(Obszar gór Kielecko-Sandomierskich). 



Jesienią r. 1888 zwiedziłem wschodnią niższą część Łysogór, czyli gór Święto- 

 krzyskicli w celu tymczasowego zapoznania się z icli florą skrytokwiatową oraz 

 ułożenia sobie planu przyszłej wycieczki więcej wyczerpujących badań, w celu tego 

 najwyższego u nas pasma górskiego. Odkrycie podówczas kilku mchów i wątro- 

 bowców, nieznajdowanych poprzednio w Królestwie, tem więcej zachęciło mnie do 

 uskutecznienia w niedalekiej przyszłości powziętego zamiaru. Wprowadzenie go 

 w czyn dzięki poparciu ze strony kasy imienia Mianowskiego nastąpiło wcześniej, 

 aniżeli się wówczas spodziewałem, bo zaraz w roku następnym. Chętnego towa- 

 rzysza wycieczki w tak malownicze i ponętne dla przyrodnika strony znala- 

 złem w osobie kolegi M. Pawłowskiego. Mając do rosporządzenia nieco więcej 

 czasu postanowiliśmy prócz właściwego pasma Świętokrzyskiego zwiedzieć nale- 

 żące też do układu gór Kielecko-Sandomierskich okolice Kielc, Chęcin oraz wiel- 

 kie, na pokładach rudy żelaznej i piaskowca położone lasy między Końskiemi, Szy- 

 dłowcem i Zagnańskiem, stacyją kolei Dembliń. -Dąbrów. Tym sposobem wy- 

 padło nam kolejno przebywać powiaty: koniecki, kielecki i opatowski. Trzy te 

 powiaty tworzą wyżynę, wzniesioną średnio około 700—800 i więcej stóp nad p. 

 m. (Końskie około 800 st., Mekłań stacyja 883 stóp ang., Kielce stacyja 882 st. 

 ang., Chęciny 861 st., Bodzentyn 893 st.), wpośród której wznoszą się tu i owdzie 

 pojedyncze wzniesienia (1000—1200 stóp) i krótkie pasma znaczniejszych wynio- 

 słości, z których naj wy ższem są góry Świętokrzyzkie. 



Obszar gór Kielecko -Sandomierskich, stanowiący północno-wschodnią kra- 

 wędź wyżyny Małopolskiej, składa się z kilku mniej więcej równoległych łańcu- 

 hów, ciągnących się w kierunku z północo-zachodu na południo-wschód: od oko- 

 lic Przedborza nad Pilicą pod Sandomierz nad Wisłą. Ku południowi góry te 

 spadają stromo, ku północy zaś łagodnie, przechodząc za pośrednictwem pagórko- 

 watej krainy za liniją Skierniewice — Radom w torfiastą nizinę Małopolski (w ką- 

 cie między Pilicą a Wartą). Tym sposobem zwiedzone przez nas trzy powiaty 

 w całości należą do składu wyżyny Kielecko-Sandomierskiej. Pod względem gie- 

 ologicznym przedstawiają one wielką rozmaitość. Formacyje gieologiczne, wcho- 

 dzące w skład wzmiankowanych gór, ciągną się prawie równoległemi taśmami, sy- 

 metrycznie rozłożonemi po obu stronach osi, składającej się z najstarszych forma- 

 cyj— syluru i dewonu; mianowicie po obu stronach tej osi, idą symetrycznie ogni- 

 wa tryjasu, a nareszcie jury. Jednakże taśmy młodszych formacyj, będąc równo- 

 ległemi między sobą, nie są dokładnie takiemi względem dwu najstarszych forma- 

 cyj sylurskiej i dewońskiej; podczas gdy kierunek tych ostatnich jest z ZPnZ na 

 WPdW, pierwsze ciągną się z PnZ na PdW. Tak więc na zwiedzonym obsza- 

 rze po w. konieckiego, kieleckiego i opatowskiego występują wszystkie niemal for- 

 macyje, odkryte w Polsce, mianowicie: 1) sylurska górna (koło Zalesia iBiałogona 



