276 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Ezęd GANOIDEI. Ryby kostoluskie. 



Podrzęd: GANOIDEI CHONDROSTEI Kostoluskie chrząstko szkieletowe. 



Określenie zob. wyżej w Tablicy n. I. 



Rodzina ACIFENSERIDAE, Jesiotry. 



Ciało b. podłużne, pięciu rzędami tarczy kościanych wpodłuż ciała uzbrojo- 

 ne. Ryj wystający naprzód, pod spodem ryja wpoprzek wąsów 4, za niemi usta 

 bezzębne, wysuwalne. Płetwa ogonowa ukośna, jednostronna (p i n n a h e t e- 

 r o c e r c a), na krawędzi górnej tylko podpórki kostne (f u 1 c r a), na dolnej zwy- 

 kłe promienie płetwowe, członkowate. Płetwy brzucho we, pł. grzbietowa i pł. 

 podogonowa ku tyłowi ciała usunięte. Na okrywie skrzelowej od wewnątrz przy- 

 skrzelek strzępiasty; nad okrywą otwór do jamy skrzelowej, (pryskawka). błona 

 podskrzelna bez promieni rospinających. Pęcherz pławny duży, przewodem po- 

 łączony z przełykiem. 



Rodzaj Aclpenser (Artedi.) L. Jesiotr. 



Znamiona rodzaju objęte w określeniu rodziny. Z ośmiu gatunków tu nale- 

 żących, jeden tylko żyje w wodach systematu bałtyckiego; wszystkie inne należą 

 do wód systematu czarnomorskiego, a z nich jeden prawdopodobnie okaże się 

 tylko odmianą bliskiego mu gatunku. Jesiotry dają się podzielić, na cztery natu- 

 ralne grupy. 



a. Acipenseres. Czeczugi, Tarcze grzbietowe ostro przełamane, wierzcho- 



łek każdej leży u brzegu tylnego tarczy i wybiega w kolec, zwrócony 

 ku tyłowi, krawędź przełamania ku przodowi zniża się. Tarcze w sze- 

 regu bocznym bardzo liczne (+ 60), ułożone ściśle, zachodzą na siebie 

 dachówkowato. Tarcze brzuchowe małe. Płetwy bujne. Wąsy bujne, 

 ku końcowi rzęsowane, grządka wzdłuż spodu ryja przerwana ua 2 — 

 brodawki. Gatunków 3. 



b. Helopes. Siewrus^i. Tarcz grzbietowych krawędź przełamania, w tyle 



wyższa, ku przodowi zniża się. Tarcze boczne spore, rossunięte (30— 

 40). Tarcze brzuchowe większe niż u innych. Ciało smukłe. Płetwy 

 względnie małe. Wąsy gładkie, grządka długa, ciągła. Gatunek 1. 



o. Husones. Wizy. Tarczy grzbietowych wierzchołki na środku długości, 

 krawędź przełamania spuścista na przód i na tył. Tarcze wszystkie 

 niewielkie, szczególniej tarcze na głowie słabo wykształcone, rossunię- 

 te; tarcz w szeregu bocznym 40 — 50, tarcze brzuchowe w skórze mo- 

 cno zagłębione. Ciało grube, otyłe. Płetwa grzbietowa dwa razy dłuż- 

 sza, niż wysoka. Wąsy bujne, taśmowato spłaszczone, nierzęsowane; 

 grządka słabo odznaczona, rospłaszczona. Gatunek 1. 



d. Sturiones. Jesiotry właściwr. Tarcz grzbietowych ^wierzchołki na środ- 

 ku długości, krawędź przełamania zniża się na przód i na tył. Tarcze 

 bokowe spore, rossunięte (30—40). Wąsy niewielkie obłe, gładkie 



