(Z pracowni D-ra Józefa Nusbauma.) 



W STĘP. 



Fauna krajowcy cli raczków widłonogicli (C o p e p o d a) jest dotąd prawie 

 wcale nieznana i dla tego też za radą D-ra J. Nusbauma chętnie wziąłem się do 

 pracy, mającej na celu zbadanie tej grupy skorupiaków pod względem systema- 

 tycznym. 



Badania, rozpoczęte nad fauną okolic Warszawy z samym początkiem wiosny 

 1890 r., prowadziłem w ciągu lata w Pruszkowie. Tutaj nadzwyczajne bogactwo 

 wód — od drobnych, mniej lub bardziej głębokich torfowisk polnych (z obu stron 

 plantu kolejowego, niedochodząc do stacyi) do olbrzymich stawów rybnych (Pęci ■ 

 Ce), od starannie i w czystości utrzymywanych zbiorników (willa pana Jana Ber- 

 soua) do cuchnących zanieczyszczonych płytkicli kanałów (tuż obok szpitala 

 w Tworkach)/ od wód stojących do wód bieżących (rzeczka Utrata z iicznemi ła- 

 chami śród pola) — niezmiernie obfity dostarczało mi materyjał, który następnie 

 opracowywałem w laboratoryjum zootomicznem w Bagateli. 



Plon poszukiwań moich był o tyle obfity, że postanowiłem temat tegorocznej 

 mej pracy ograniczyć i zamiast rozpraszać uwagę na wszystkich przedstawicieli 

 widłonogów w wodach swobodnie żyjących, zająłem się szczegółowem opracowa- 

 niem rodziny cyklopów, obiecując sobie w przyszłości rozszerzyć zakres mych 

 badań. Przyczynił się do tego w pewnej mierze i brak dzieł odpowiednich, a bar- 

 dzo kosztownych. 



Ale iw uszczuplonych ramach pracy tej duże nieraz spotykałem trudności. 

 Cyklopy bowiem, jak to zobaczymy, niezmierną przedstawiają obfitość form mało 

 się nieraz od siebie różniących, a po większej części przez autorów dość pobieżnie 

 opisywanych.' W skutek tego dużo istnieje nieporozumień, sprzeczności, niedo- 

 mówień: jedni autorowie, nieznając dokładnie odpowiedniej literatury, znane już 

 przedtem formy opisywali jako nowe (po części sam Claus, który nie uwzględnił 

 prac Kocha i Fischera), drudzy (Poggenpol, Heller), nie zaznajomiwszy się nale- 

 życie z nomenklaturą, istniejące już nazwy stosowali czasem do gatunków zupeł- 

 nie różnych (tak np. pod nazwiskiem C. C 1 a u s i i—spotykamy aż 3 różne for- 

 my), inni znów (Rehberg, Brady), chcąc zaprowadzić jaki taki porządek, niezaw- 

 sze szczęśliwie dokonywali zestawień synonimów, jeden z badaczy znów (Ulja- 

 nin)« dając przegląd wszystkich znanych gatunków, układa klucz do określania 



