A, LANDE. MATBRYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW. 



389 



V-a szczątkowa nóżka dwuczłonkowa; podstawowy członeczek dość szeroki 

 wzdłuż wewnętrznego brzegu owłosiony, na dolnym zewnętrznym kącie dźwiga 

 cienką dość długą igiełkę. II członeczek węższy z wyrostkiem na wierzcłiołku. 

 Do wyrostka przymocowaną jest długa w dolnej swej połowie owłosiona igiełka, 

 a od wewnętrznego i zewnętrznego kątów członeczka odchodzi po jednym zazębio- 

 nym dość smukłym kolcu, z których wewnętrzny jest dłuższy i cieńszy. Na -gra- 

 nicy obu członeczków spostrzegamy rząd delikatnych ząbków, jako też u podsta- 

 wy obu kolców. 



Co do szczegółów zauważymy tu, że blaszka łączna (Zenkera) IV pary koń- 

 czyn na dolnym swym brzegu dźwiga rząd grubych włosków, pośrodku rząd 

 w półkole umieszczonych ząbków, a w górnej swej części takiż rząd nadzwyczaj 

 drobnych ząbeczków. 



Odwłok 4-członkowy. I pierścień długością wyrównywa sumie pozosta- 

 łych, które ku tyłowi stają się coraz krótsze. Ząbki na tylnym brzegu IV pier- 

 ścienia stosunkowo są rzadkie i drobne. (Stosunek dług. oddzielnych pierścieni 

 21: 9:7,5 : 5). 



Segmenty ogonowe (widełki) krótkie i grube, długość zaledwie dwa razy 

 przewyższa ich szerokość (11 :5); wzdłuż brzegu wewnętrznego — włoski. 



Z igiełek końcowych: poprzeczna znajduje się bardzo blisko wierzchołka. 

 I (zewnętrzna^ najkrótsza, długością prawie wyrównywa I pierścieniowi brzusz- 

 nemu, II=sumie wszystkich segmentów brzusznych, III— jeszcze dłuższa rów- 

 na się sumie dwu poprzednich: IV (wewnętrzna) 1^ raza dłuższa od I. Wszy- 

 stkie igiełki gęsto pokryte długiemi włoskami. (Stos. dług. końc. ig. 20 : 43 : 63 : 30). 



Cyclops signatus należy do największych form i długość jego podług 

 Vosselera waha się między 2,8 -4,3 mm (wraz z igiełką końcową), podług 

 Bradyego 2,55, podług Verneta 2 — 2,5. Łatwo opisaną formę poznać gołem 

 okiem, po brudno białem zabarwieniu pancerza, czarnej zawartości jajników, nie- 

 bieskawym połysku tylnych segmentów ciała, a zwłaszcza po kształcie, kolorze 

 i umieszczeniu worków jajowych. Te ostatnie są koloru czarnego i tak do brzu- 

 szka przyciśnięte, że się prawie stykają wewnętrznemi brzegami, sprawiając wra- 

 żenie jednego tylko (nieparzystego, jak u morskiej Cyclopina) czarnego worka. 

 Wspomniany połysk niebieski tylnych segmentów ciała pod mikroskopem okazuje 

 się często zielonym, a takież jasno zielonawe zabarwienie (albo błękitne) posia- 

 dają też i rożki; niektóre z większych form posiadały i odnóża zabarwione na 

 niebiesko (w górnej swej części) i nawet końcowe igiełki zlekka błękitnawe. 



C. s i gna tu s jest bardzo rozpowszechnioną formą, żyjącą większemi ma- 

 sami w stojących i wolno płynących wodach. 



Znaleziono go dotychczas w Niemczech, Czechach, Tyrolu, Szwaj caryi, Ho- 

 lańdyi, Anglii, Norwegii, Eossyi, Turkiestanie (?). 



Znajdowałem go prawie we wszystkich mniejszych stawach i rowach Prusz- 

 kowa i jego okolic, jak również w rzeczce Utracie, która płynie pod Pruszkowem. 



Poniżej podaję tablicę synonimów, jakiemi oznaczano opisaną przeze- 

 mnie formę: 



1820 Monoculus ąuadricornis fuscus, Jurine. Histoire des Monocles pag. 47 

 pL III. Fig. 2 (fide Sars). 



