A. I.ANDE. MATERY.TAŁY DO TAUNY SKORUPIAKÓW. 



343 



Formę O. t e ii u i c o r u i s Cis. spotykamy u następujących autorów. 

 1820 Mouoculus ąuadricornis albidus. Jurine. Histoire des Monocles pag. 



44. Taf. II. Fig. 10—11. (fide Sars). 

 1850 Cyclops ąuadricornis var. b. Baird. Britisli. En tom. p. 202. Taf. 



XXIV. Fig. 4. (fide Brady). 

 1857 Cyclops tenuicornis. Claus. Das Grenus Cyclops p. 31. Taf. III. Fig. 1—11 . 

 1862 Cyclops tenuicornis. Sars. Oversigt af de indenl. Ferskvandscopep. p. 33. 

 1863. Cyclops tenuicornis. Claus. Die freileb. Copep. pag. 99. Taf. I. Fig. 



3; II, 17; IV, 5. 



1863. Cyclops tenuicornis. Lubbock. Fresliwater Entomostr. pag. 202. 



1871. Cyclops tenuicornis. Heller. Crustaceen Tirols. pag. 5. 



1872. Cyclops tenuicornis. Frię. Krustenthiere Bóhmens pag. 219. Fig. 12. 



1874. Cyclops Clausii. Poggenpol. Spisok. etc. p. 70. Tab XV Fig. 4—71. 



1875. Cyclops tenuicornis (?). Uljanin. Putieszestwie w Turkiestan p. 30. 

 Tab. IX. Fig. 12-^13. 



1875. Cyclops tenuicornis var. coronatus. Szmankiewicz. Niekotoryja ra- 

 koobraznyja etc. 



1878—80. Cyclops tenuicornis. Brady. AMonograpli pag. 102. PL XVIII. 

 Fig. 1—10. 



1880. Cyclops tenuicornis. Rehberg. Beitrag zur Kenntniss etc. p. 538. 

 1886. Cyclops tenuicornis. Vosseler. Die freileb. Copep. Wurtemb. pag. 



189. Taf. IV. Fig. 6-10. 

 Jak widzimy autorzy z niezmierną zgodnością posługują się mianem te nui- 

 cornis, ale co się pod niem kryje — niewiadomo, bo zestawiając opisy/óżnych ba- 

 daczy iporównywając ich rysunki, przekonywamy się, że panują tu pewne nieporo- 

 zumienia. 



I tak Claus nie wspomina o owych ząbkach na rożkach i wogóle opis tych 

 ostatnich zupełnie prawie odpowiada opisowi rożków naszego C. g r a c i 1 i c o r- 

 nis (patrz niżej), nadto zabarwienie ciała („griinliche gestrecktere Korper"), 

 oraz budowa szczęk i nogoszczęk, („weit gedrungener ais in der yorigen Art.= 

 C. coronatus, erscheinen die Kiefer und Kieferfiisse, dereń Fortsatze minder 

 lange aber starkę Haken bilden") po części teź przypomina odpowiednie organy 

 C. g r a c i 1 i c o r n i s. Ale natomiast widełki („die Furca hat eine gestrecktere 

 Form"), długość igiełek ogonowych („die iiusserste Borste kurz, kaum langer ais 

 die Furca, die ubrigen Schwanzborsten stimmen in ihrem Gróssenyerhaltniss so 

 ziemlich mit denen von C. coronatus tiberein"), oraz ich owłosienie („sind 

 viel schwacher befiedert"), nareszcie i ilość ząbków w wardze górnej, (^die Ober- 

 lippe lauft am yordern Rande in zehn bis zwółf Zahne ans, von denen die zwei 

 aussei'sten jederseits die grossten sind") dowodzi, że Claus miał prawdopodobnie 

 do czynienia z formą, której powyżej dałem opis. Sars wcale nie daje dyja- 

 gnozy, ale milcząco zaznacza, że odnalazł formę C. tenuicornis Cis., a że 

 mówi o wielkiem podobieństwie G. annullicornis Koch do C. tenuicor- 

 nis Cis., które jak rzekliśmy są prawie identyczne —więc widocznie i Sars oglą- 

 dał właściwy C. tenuicornis Cis. Z innych autorów Hoek (fide Vos- 

 seler) opisuje ząbki tylko na VIII, IX, X, XII i XI 1.1 członeczkach, ale ponie- 

 waż pracy jego nie miałem w oryginale— trudno mi tu coś stanowczego orzec. 



