A. LANDte. MATERYJAŁY t)0 FAUNY SKORUPIAKÓW. 



845 



jedeu powód do mniemania, że to pogmatwanie sięga dalej, obejmując i ten gatu- 

 nek. Rzeczywiście, mieliśmy okazyją już zaznaczyć, że Uljanin umieściwszy 

 w nagłówku termin C. signatus Koch, opisuje (b. pobieżnie) i rysuje właści- 

 wie O. tenuicornis Cis zgodnie z naszą dyjagnozą. 



Za przypuszczeniem mojem przemawia fig. 8 (Tabl. IX), która wyobraża 

 w dużem bardzo powiększeniu parę środkowych członeczków rożka, fig. 9 przed- 

 stawiająca rożek tylny bez charakterystycznego dla C. signatus kształtu 

 dwu środkowych członeczków (por. rysunki nasze z rysunkami Uljanina), nato- 

 miast z znamienną dla C. tenuicornis piłkowaną szablowatą igiełką na 

 wierzchołku, fig. 11, która uwydatnia wargę górną z 12 ząbkami i okółkiem wło- 

 sków przed dziobem (rostrum), nareszcie fig. 6, będąca wizerunkiem całkowitego 

 Cyklopa (samiec), bez stałego dla C. coronatus zabarwienia tylnych segmen- 

 tów ciała na niebiesko. O charakterystycznym dla samicy położeniu worków ja- 

 jowych, autor wzmianki nie czyni. Wszystkie te niedokładności wynikają stąd, 

 że przy określaniu gatunków badacze posługiwali się pracą Clausa, który wsku- 

 tek przeoczenia owych ząbków mimo woli przyczynił się do zbijania z tropu wie- 

 rzący cli w jego autorytet. Wiem o tem z doświadczenia własnego. Zanim 

 odnalazłem prawdziwego C. coronatus Cis (w Pruszkowie), pewien czas by- 

 łem przekonany, że złowiona przezemnie w stawie obok Promenady Belweder- 

 skiej forma jest właśnie tym C. c o r o n a t u s, ale po bliższem zapoznaniu się 

 z literaturą— błąd mój niebawem spostrzegłem i formę tę jako C. tenuicornis 

 ztlyjagnozo wałem. 



Nie bez celu tak obszernie kwestyje te rozbierałem, gdyż dowodzą one do 

 jakich pogmatwań nieraz prowadzi nieścisłość opisów i jak trudno się potem upo- 

 rać z wynikającemi z niej sprzecznościami. 



Pomijając te niekonsekwencyje, rozróżniliśmy i ustanowiliśmy trzy samo- 

 dzielne jakkolwiek zbliżone do siebie gatunki: C. signatus Koch, C. tenui- 

 cornis Cis. i C. g r a c i 1 i c o r n i s n o v. sp., do których pokrewieństwa 

 wrócimy raz jeszcze, zaznajomiwszy się przedewszystkiem z tym ostatnim. 



3, Cyclops gracilicornis (mihi) iiov, sp, 



(Tabl XV. Fig. 13-20; Tabl. XVL Fig. 21). 



Przednie rożki nadzwyczaj długie i cienkie, zwłaszcza ku wierzchołkowi, 

 zachodzą poza tylny brzeg tułowia. Cienkość ich u wierzchołka jest tak uderza- 

 jąca, że po tem jednem znamieniu można ten gatunek odróżnić. Stosunkowa dłu= 

 gość między sobą członeczków jest i tu zachowana, tylko IV czł. jest nieco więk- 

 szy od TII, a trzy ostatnie niepomiernie cienkie i długie. 



III IV VI VII XV XII XVII 



(Stos. dług. niektórych człon. 2 : 9 : 3 : 9 : 8 : 10 : 9 ). Niektóre pierście- 

 nie, a mianowicie od V do XIV włącznie, posiadają wzdłuż wewnętrznego brze- 



Pam. Fizyj. Tom X, Dział III — 44 



