A. LANDE. MATERYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW. 



347 



Jajka (po kilkadziesiąt w każdym worku) koloru szarego" wypychają nieco 

 ściankę worka, wskutek czego kontur jego składa się jakby z pojedynczych 

 wypukleń. 



Kilka uwag teoretycznych. 



Przy porównaniu trzech powyżej opisanych form uderza nas wspólność pew- 

 nych cech, która je zbliża pomiędzy sobą. Cyclops tenuicornis do pewnego 

 stopnia odegrywa rolę formy przejściowej: z budowy rożków przednich przypomi- 

 na nam C. signatus, z budowy zaś rożków tylnych — C. g r a c i 1 i c o r n i s. 

 Codo absolutnej długości rożków i igiełek furkalnych C. g r a c i 1 i c o r n i s prze- 

 wyższa wszystkie dotąd opisane formy, podczas gdy C. signatus i większe 

 osobniki C. tenuicornis z wyjątkiem igiełki zewnętrznej, która u tego ostat- 

 niego jest krótsza, mało się pomiędzy sobą różnią w tym względzie. Co się zaś 

 tyczy stosunkowej długości igiełek pomiędzy sobą, to C. g r a c i 1 i c o r n i s i C. 

 signatus zadziwiające przedstawiają podobieństwo; wyrażając igiełkę ze- 

 wnętrzną przez 1 otrzymany dla C. signatus następujące stosunki 1 : 2, 15 : 3, 

 15 : 1,5, a dla C. g r a c i 1 i c o r n i s 1:2, 2:3, 2:1, 5; dla C. tenuicornis 

 wyrażają się one inaczej, a mianowicie 1 : 4, 3 : 6 : 2^ 8. 



Zwróciwszy dalej uwagę na wzajemne przejścia w budowie rożków (u C. 

 signatus mocne ząbki, u C. tenuicornis drobne, u C. g r a c i 1 i c o r- 

 ^n i s jakby ich zaczątek), szczątkowych nóżek (odpowiednia zwłaszcza długość 

 końcowych dodatków drugiego członeczka), na jednakową prawie długość seg- 

 mentów ogonowych, na przejścia wzajemne co do absolutnej długości igiełek koń- 

 cowych — łatwo dojść do wniosku, że trzy te formy ściśle są z sobą spokrewnio- 

 ne. W wielu miejscach spotykałem wszystkie trzy formy obok siebie żyjące, 

 a więc przy zupełnie identycznych warunkach fizyko-chemicznych i bijologicz- 

 nych tak, że trudno tu przypuścić jedynie wpływ otaczającego środowiska, jak to 

 nie bez powodzenia czyni w wypadkach wątpliwych Szmankiewicz ^'^). Zresztą, 

 wiele cech szczególnych w budowie narządów pojedyńczych, oraz wygląd ogólny 

 form wspomnianych— zdaje się w zupełności usprawiedliwiają przyjętą przezemnie 

 samodzielność gatunkową każdej z trzech form opisanych. 



Mimo to stanowią one jak gdyby grupę zamkniętą w rodzinie Cyklopów, po- 

 dobnie jak C. s t r e n u u s Fischer, C. 1 u c i d u 1 u s Koch i C. p u 1 c h e 1- 

 1 us Koch, tworzą znów inną grupę, której członkowie związani są wzajemnemi 

 przejściami. 



^ Być może, że każda taka grupa (zobaczymy później, że daje się ich więcej 

 utworzyć) powstała z wspólnego rodzica, którego cechy pod wpływem długotrwa- 

 łym zewnętrznych jakichś czynników, rozbiegły się w kierunkach różnych, jako 



") Szmankiewicz „Niekotoryja rakoobraznyja soliano-oziernych i priesnych wod i otno- 

 szenie ich k sredie" w Zapiskach Noworossijskago ohszczestwa. 



