A. LAKDE. MATERYJAŁY DO PAUKY SKORUPIAKÓW 



351 



(rówDają, się prawie sumie trzech ostatuicli pierścieni brzusznych), z igiełek koń- 

 cowych I równa się połowie widełek, IV (wewnętrzna) dwa razy od niej jest 

 dłuższa, obie wewnętrzne (II i III) prawie równe między sob§, dochodzą długości 

 brzuszka. Zabarwienie brunatne. 



Znaleźliśmy w jednym z rowów Pruszkowa formę, która pod pewnym wzglę- 

 dem zgadza się z opisem Clausa, głównie zaś co do zadziwiającej wielkości ciała, 

 nieco większej długości rożków i zabarwienia. Wszystkie prawie egzemplarze 

 miały połamane końcowe igiełki, prawdopodobnie wskutek tego, że w stosunkowo 

 płytkiej wodzie olbrzymia ich żyła ilość obok wielu bardzo innych wodnych zwie- 

 rzątek (dafnie, pajączki różne, chrząszczyki i t. p.), i zdumiewającej obfitości ro- 

 ślin; więc przy takiej ciasnocie nic dziwnego, że kruche z natury swej igiełki ule- 

 gły uszkodzeniu. Ponieważ formy tej nie mogliśmy poddać bliższej analizie, więc 

 nie możemy twierdzić stanowczo^ że mieliśmy do czynienia z C. g i g a s Cis.. 



C. g i g a s oprócz Clausa opisują następujący autorowie. 



1862 Cyclops gigas. Sars. Oversigt etc. pag. 35. 



1872 „ „ Frię. Krustenthiere Bohmens, pag. 220. Fig. 14. 



1878 ,. „ Brady. A Monograph etc. pag. 105, PI. XX. 



Fig. 1—16. 



1880 „ „ Eehberg. Beitrag etc. pag. 541. 



Niektórzy badacze wyrazili wątpliwość co do samodzielności gatunkowej for- 

 my wspomnianej, tak np.: Yosseler ^^) mówi: „Einige Exemplare von etwa ^mm 

 Lange veranlassteu Claus eine besondere Art C. g i g a s aufzustellen. Allein 

 auch bei sonst normalen Tieren findet man leicht eine schlankere Furca. 

 Da alles sonst mit C. yiridis iibereinstimmt, ist es besser, die Form hier einzurei- 

 hen. Ausser dieser oft betrachtlichen Yerlańgerung der Furca und, der abnor- 

 men Grosse zeigten die von mir untersuchten Tiere keine besondere Abw^ei- 

 chungen". 



5. Cyclops Yicinus, tnjanin. 



(Tab. XVI. Fig. 33 — 41. Tab. XXL Fig, 164). 

 Eys. 1 i 2 w tekście. 



Eożki przednie dość długie, nieco ku wierzchołkowi się zwężając, dochodzą 

 do tylnego brzegu II pierścienia tułowia. Stosunkowa długość członeczków mniej 



I IV VI VII XV XVI XVII 

 więcej i tu zachowana (7 : 4 : 1,5 : 4 : 4 : 5 : 7 ), co można powiedzieć i o czop- 

 kach węchowych, o układzie igiełek i stosunkowej ich wielkości. Wzdłuż ti-zech 

 ostatnich członeczków ciągnie się bardzo delikatnie pilkowana listewka. 



Eożki tylne dość długie i cienkie. Na powierzchni I człon, spostrzegamy 



*9) Vosseler 1. c. 199. Wobec dość ścisłej dyjagnozy, jaką daje Claus oraz Sars, zdauie 

 Vosselera należy przyjąć z zastrzeżemem. 



