A. LANDE. MATERYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW. 



361 



C. Leeuwenlioekii, która jednak, podług Reliberga, jest identyczna z C. 

 s i m p 1 e X Poggenpol. Podług Poggenpola i Hoeka długość tego Cyklopa wy- 

 nosi 1,5 m?n; podług Yosselera 2 mm. Nareszcie Sars pod wątpliwem mianem 

 C. L e u c k a r t i i (C y cl o p s L e u c k 9, r t i i Claus?) opisuje formę, która 

 zdaje się też odpowiadać C. s i m p 1 e x PggpL: wszystkie prawie cechy sa zgo- 

 dne, a pomiędzy niemi uderza budowa blaszki łącznej, IV pary kończyn (ów tępy 

 wyrostek, patrz wyżej) i karbowany brzeg nogoszczęki zewnętrznej. Co do tego 

 ostatniego podobnym do C. s i m p 1 e x jest właściwy C. L e u c k a r t i i Clausa, 

 ale posiada on inną nieco nóżkę szczątkowa. („Das rudimentare Ftisschen dem 

 von C. breyicornis ahnlicli, tragt auf der Spitze des zweiten yerkiimerten Glie- 

 des nur eine Borste"). Jeżeli słusznem jest przypuszczenie Sarsa, że Claus się 

 pomylił, w takim razie możnaby było C. L e u c k a r t i i Cis. oraz C. L e u- 

 c k a r t i i Cis. Sarsa zidentyfikować z C. s i m p 1 e x Pggnpl. W każdym ra- 

 zie rzecz ta wymaga sprawdzenia, albowiem trudno jest przypuścić ze strony 

 Clausa tak znaczne przeoczenie. 



9. Cyclops liyalłllUS. Rehberg. 

 (Tab. XyiL Fig. 51-59). 



Przednie rożki dość grnbe i krótkie, mało się zwężające ku wierzcliołkoAvi, 

 dochodzą prawie dp tylnego brzegu drugiego pierścienia piersiowego. Stosunkowa 

 długość człon, między sobą i tu mniej więcej zachowana, a układ igiełek silnie 

 rozwiniętych, jak na 17 członkowych rożkach innych cyklopów ^^). Zwłasz- 

 cza igiełki końcowe (6) osięgąją niezwykłą długość, a niektóre z nich są owło- 

 sione. 



7*) Eehberg. „Beitrag- ziir Keiintniss der siisswasser Copepodeu." 1880, str. 542. 

 Sars 1. c. pag. 30. 



Rehbprg mówi: „Die yerhaltnissmassig- g-ering beliaarten Antemieii trageii am ersteu, 

 vi(3rten, iiftunteiij elfteii, fiinfzeliiiten und letzten Gliede besouders lauge Borsten. Das zweite, 

 zehnte, dreizehnte und yierzeiiiite Glied sclieint keine Borsten zii besitzen". Prz3'pnszczam, że 

 autor co do tego myli si§, gdyż drobiazgowe spostrzeżenia doprowadziły mnie do wniosku, że 

 IT-członkowe rożki (jeżeli je ostrożnie preparować) wogóle przedstawiają prawie identyczne 

 stosunki co do układu igiełek. Większość rysunków (zdejmowanych za pomocą kamery) po- 

 twierdza nasz wniosek. Uczą one nas, że tylko X i MI członeczek pozbawiony jest igiełek, I 

 posiada po większej części 8 igiełek, z których dwie bardzo długie; II 3 — 4 igieł.; III— 2: IV — 6, 

 z których jedna bardzo wielka; V— 3— 4; VI— 1 igieł, i jedne krótką i grubą; VII— 2; VIII, IX 

 i XI po 1 igieł.; XII— 1 igieł, i 1 czopek; XIV jednę bardzo długą igiełkę u kąta zewnętrzne- 

 go; XV i XVI po 2 igiełki, przyczem wewnętrzna igiełka zawsze dłuższa od zewnętrznej; 

 XVII nareszcie dźwiga jednę krótką igiełkę na krawędzi wewnętrznej i 6—7 igiełek na wierz- 

 chołku dość zmiennych co do długości u różnych g-atunków. 



To, cośmy powyżej rzekli, stosuje się i do C. h y a 1 i n u s. 



Pam. Fizyj. Tom X. Dział III.— 46 



