A. LANDE. MATERYJAŁY DO FAUNY SK0RUPIAKÓAV. 



367 



Z pierścieni brzusziiycli 1 równa się sumie dwu iiastępującycli, dwa ostat- 

 nie równe między sobą; na końcu ostatniego silne ząbki (wydatniejsze, niż u C. 

 a g i 1 i s). (Stosunk dług. segin. 9 : f) : 4 : 4). 



Widełki nadzwyczaj długie i cienkie (dług. szerok = 14 : 2|, na brzegu ze- 

 wniętrznym, mniej wdęcej pośrodku, spotrzegamy kiłka ostrycli włosków. 



Z igiełek ogonowy cli I gruba, krótka igła dłuższą jest nieco od ostatniego 

 pierścienia brzusznego; II co do długości i ówna się całemu odwłokowi; III jeszcze 

 dłuższa: IV nieco dłuższa od I cienka i goła. 



Owłosienie dwu środkow^ycli (II i III) igiełek u podstawy rzadkie, wyżej 

 gęstsze, włoski dłuższe, ałe nieco i'zadziej ułożone jak u C a g i 1 i s. (Stos. dług, 

 4,5:23:32:7,5). 



Piąty segment piersiowy posiada wyrostki boczne, jakkolwiek mniej wyraź- 

 nie, niż u C. a g i 1 i s, sterczące, ałe zaopatrzone dłuższemi nieco włoslcami. 

 Z boków IV segmentu widzimy też po kilka krótkicli włosków. 



Worki jajowe, zawierające do 16 jajek, prz3^1egają do brzuszka. 

 . Długość 1,3 m?łi (Brady). 



C y c 1 o p s m a c r u r u s z powaerzcliowności przypomina nam O. a g i 1 i s, 

 od którego łatw^o daje się odróżnić po krótszycłi znacznie rożkach i swoistem 

 uzbrojeniu widełek. 



Jestto forma daleko mniej pospolita. Sars robi uwagę, że gatunek ten żyje tylko 

 w obszerniejszych, przezroczystych zbiornikach; możemy potwierdzić jego słowa, 

 gdyż mimo starannych poszułciwań nigdy nie udało się nam go odnaleść w płyt- 

 kiej wodzie, np. w znaczniejszych kałużach, rowach i t. p., w jakie obfitują nie- 

 zmiernie okołice Pruszkowa, natomiast niejednokrotnie cliwytaliśmy go (ale 

 w niewielkiej ilości egzemplarzy), w^ przezroczystych, głębokich stawach w ogro- 

 dzie p. J. Bersona, w olbi zymich, trzciną obrosłych rybnych stawach Pęcickich 

 oraz wczesną wiosną wstawię, tuż przed Promenadą Belwederską. 



C y c 1 o p s m a c r u r u s opisał po raz pierwszy Sars w roku 1862, po 

 nim obserwował go Brady ^^), a następnie Hełiberg ^^). Vosseler zapatruje się 

 nieco sceptycznie na samodzielność gatunkową tego Cyklopa, chcąc go zjednoczyć 

 z C. a g i ł i s; ałe ponieważ formy tej wcałe nie widział — wdęc głos jego kwe- 

 styi rosstrzygnąć nie może. Prócz tego Reliłierg, zestawiając odpowiednią lite- 

 raturę podciąga pod C. m a c r u r u s formę przez Cłausa opisaną jako C. s p i- 

 n u ł o s u s. 



Dziwi nas to mocno, bo Claus wyraźnie mówi: „Die Antennen etwas łanger 



^■') Sars 1. P. pag". 45, 



8-1) Brady. „A Monograpli.'' etc. p. 111. PI. XXIV. Fig. 1—5. 

 Rehberg. „Beitrag znr Kemitniss" etc. p. 545. 



Yosseler. 1. c. pag. 191. Wogóie teu autor odznacza się niezaw;5ze słusznie uspra- 

 wiedliwioną wstrzemięźliwością w uznawaniu samoistności gatunków, które ustanawiali inni 

 antorowie. 



87) Claus. „Die freileh. Gopep," p. 102- Taf. X. Fig. 5,5'. Taf. XI. Fig. 12. 



