A. LANDE. MATERYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW. 375 



Cyclops affiuis został po raz pierwszy opisany w r. 1862 przez 

 Sarsa i"^), ale krótko bardzo i bez rysunków. Nieco dokładniejszy opis daje Ul- 

 janin ^^^), a następnie Brady ^^*). Ten ostatni wprawdzie nie wspomina o ząb- 

 kach na widełkach i nóżka szczątkowa, podług i'ysuuku autora, niezupełnie się 

 zgadza z naszą— ale zważywszy na to, że wogóle rysunki w tem dziele nie odzna- 

 czają się zbytnią ścisłością (miałem już okazyją o tem wspomnieć), i że wszyst- 

 kie inne cechy zgadzają się z danemi, przezemnie przytoczonemi— nie waham się 

 uznać tożsamości foi*m obu. Yosseler 'o'') daje krótki opiS; który w cechacb kar- 

 dynalnych odpowiada rzeczywiście O. affinis Sars. Nareszcie Rehberg '^^), 

 opierając się na opisie Brady ego i widząc pewne różnice w budowie znalezionej 

 przez siebie formy ochrzcił ją mianem C. p y g m a e u s. Podług nas, gatunek 

 przez* niego ogłoszony jako nowy, jest tym samym O. affinis. Wielkość 

 C. pygmaeu s— 0,5m;M nie może stanowić cechy ważnej, albowiem, jak powyżej 

 widzieliśmy (C. s i g n a t u s, C. t e n u i c o r n i s i t. p.), długość Cyklopów 

 wykazuje nieraz tak znaczne wahania, że trudno ją brać pod uwagę przy ustala- 

 niu gatunków. Nasz C. affinis obejmuje cechy przez Rehberga dla C. p y g- 

 m a e u s przytoczone oraz cechy dla C. affinis przez Bradyego podane — dla 

 tego też nie wahamy się zidentyfikować oba gatunki, niedokładnie, a więc i nie- 

 zupełnie zgodnie przez tych autorów opisane. 



16. Cyclops gracllis. Lilljeborg* (?) 



(Tab. XIX. Fig- 99-106). 



Nóżki przednie długie, zacliodzą poza tylny brzeg trzeciego pierścienia pier- 

 siowego. Z 11 członeczków najdrobniejszy jest V; II i TV też drobne, średnią 

 stosunkowo d' ugość wykazują III i VI, a trzy ostatuie są tylko nieco od nich 

 mniejsze. Uwydatniają się rozmiarami swemi V^U, VI [, a nade wszystko I czło- 

 neczek. Igiełki posiadają odmienny, niż zwykle układ, jest ich niewiele ale za to 

 odznaczają się niezwykłą długością, zwłaszcza jedna na granicy I i II człon , 

 trzy na III człon, i po jednej na granicy VII i VIJI oraz VIII i IX. 



Rożki tylnecienkie i krótkie III człon, zaopatrzony tylko w 5 igiełek. (C. 

 g r a c i li s pod tym względem stanowi jedyny wyjątek pośród wszystkich prze- 

 zemnie obserwowanych form, dlatego też szczególną zwracałem uwagę na tę 

 osobliwość, a za każdym razem miałem sposobność skonstatować to samo). 

 Igiełka główna przerasta nieco długość rożków. 



Warga górna składa się z 8 raniej więcej równomiernie rozwiniętych ząb- 

 ków. 



»02) Sars 1. c. pag*. 47. 



103) Uljanin 1. c. pag. 36. Tab. XI. Fig. 3-7. 



104) Brady I. c. p, 112. PI. XV. Fig. 11-14. PI. XXIV B. Fig. 10—15. 



105) Vosseler 1. c. pag. 192. Taf. VI. Fig. 1—3. 



106) Rehberg 1. c. p. 546. Taf. VI. Fig. 3-6. 



