380 DZIAŁ TII. ZOOLOGIJA. 



Kończyny trójczłonkowe. Układ części dodatkowych jest następujący: 







1 para 



11 i Hi para 



IV para 







I 



1 k. z. 1 i. w. 



1 k. z. 1 i. w. 



1 k. z. 1 i. w. 





Zewnętrz- 



II 



1 k. z. 1 i. w. 



1 k. z. 1 i. w. 



1 k. z. 1 i. w. 





na gałęź 



III 1 



3 k. z. 2 i. w. 

 1 (ki)+ 1 i. 



3 k. z. 3 i. w. 

 1 k.-h 1 i. 



2 k. z. 3 i. w. 

 1 k.+l i. 







I 



— 1 i. w. 



— 1 i. w. 



— 1 i. w. 





Wewnętrz- 



II 



— 2 i. w. 



— 2 i. w. 



— 2 i. w. 





na gałęź 





1 i. z. 3 i. w. 

 1 k.+l i. 



1 k, z. 3 i. w. 

 1 k.+l i. 



l i. z. 2 i. w. 

 2k. 





Budowa kończyn nadzwyczaj jest charakterystyczna, a żaden z autorów nie 

 daje szczegółowego ich opisu. A mianowicie, brzeg zewnętrzny gałęzi zewnętrz- 

 nych posiada rzad wpoprzek sterczących blaszeczek (przypominają one swoim 

 kształtem listki wierzby), których ilość największą widzimy na pierwszym czło- 

 ueczku. Zaczątek takich tworów spotykamy i u innych form (np. C. v i r i d i s, 

 C. a f ź i n i s), ale nigdzie nie występują one tak silnie. Brzeg zewnętrzny gałę- 

 zi Avewnętrznych dźwiga dwa rzędy cieńszych, lecz za to dłuższych blaszeczek 

 (jakby włoski). Druga niemniej osobliwa cecha charakterystyczna tych kończyn 

 tkwi w tem, że dolne zewnętrzne kąty członeczków gałęzi wewnętrznej, pozba- 

 wione zwykłych wyrostków zębatych, są tu zapełnię zaokrąglone. 



Następnie podstawowa część kończyn silnie jest wpoprzek wyciągnięta, 

 a obie gałęzie każdej pary wskutek tego bardziej, niż zazwyczaj, są od^siebie odle- 

 głe. Nareszcie zwrócić należy uwagę, na grubą niezmiernie igiełkę u dolnego 

 wewnętrznego kąta w trzonka I kończyny oraz na budowę blaszek łącznych 

 i inne szczegóły, uwydatnione na i^sunkach. 



Nóżka szczątkowa redukuje się do nieznacznego zgrubienia na bocznym 

 brzegu piątego pierścienia piersiowego, na którym osadzonę są zewnętrzna cień- 

 sza igiełka, środkowa, siedząca na niewielkim wyrostku i wewnętrzna grubsza, 

 owłosiona, dłuższa nieco od środkowej. 



Dolny brzeg ostatniego pierścienia piersiowego zaopatrzony jest w zęby, 

 zwiększające się w kierunku ku podłużnej osi zwierzęcia. 



Odwłok stosunkowo krótki i gruby (pękaty), t segment największy, ale 

 niewiele tylko dłuższy od następnego; ostatni bardzo krótki. (Stos. dług. seg. 

 1 O : 6,5 : 6 : S). 



