A, LANDE. MATBRTJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW, 



387 



Rehberga odpowiada podziałowi Frięa, z ta tylko różnicą, że pierwszy z nich dla 

 C. affinis Sars utworzył grupę osobną, (pierwszą,), zaliczywszy do drugiej 

 {= drugiej Frięa) prócz form powyżej wymienionych i swój nowy gatunek 

 C. P o p p e i (=C. f i m b r i a t u s ?). Trzecia grupa Eehberga odpowiada pierw- 

 szej grupie Frięa. W następnej pracy swojej Rehberg ^^•') spostrzega pewne po- 

 dobieństwa między C. a g i 1 i s Koch, C. o r n a t u s Poggpl i C. macrurus 

 Sars, które, mając wiele wspólnego z grupą drugą, różnią się od niej jednak ukła- 

 dem kolców na nogach w stanie młodocianym i dlatego gotów z nich utworzyć no- 

 wą, grupę samodzielną. 



I formy zupełnie dojrzałe wykazują pewne osobliwości, na których podsta- 

 wie możnaby było ugruntować ich klasylikacyją. Tak np. Yosseler ^^^) dzieli 

 wszystkie Cyklopy na dwie grupy. 



Pierwsza obejmuje gatunki, których nóżka szczą,tkowa (1 lub 2 członkowa) 

 dźwiga na swym wierzchołku trzy szczeciny, albo kolce. Z wyją,tkiem (mówi au- 

 tor) C. tenuicornis Cis, żadna samica z gatunków tę grupę stano wią,cych, 

 nie posiada czopka węchowego na rożkach, samce zaś zaopatrzone s§ w deli- 

 katne słupki węchowe, albo okazują brak wszelkich widocznych organów zmy- 

 słów. Należą tu C. signatus Koch, C. tenuicornis Cis, C. a g 11 i s 

 Koch, C. pentagonus Yosseler, C. affinis Sars, C. fimbriatus Fisch. 



Do grupy drugiej należą Cyklopy, które na końcu dwuczłonkowej nóżki 

 szczątkowej dźwigają dwie szczeciny, albo kolce, albo kolec i szczecinę (słowem 

 dwa przysadki). Eożki samicze na dwunastym członeczku dźwigają czopek wę- 

 chowy, rożki zaś samcze opatrzone są sześcioma dełikatnemi czopkami (blassen 

 Kolben). Należą tu C. simplex Poggpl. C. bodamicus Yosseler, C. pul- 

 c h e 1 1 u s Koch, C. strenuus Fisch., C. v i r i d i s Jur. C. 1 u c i d u- 

 1 u s Koch. 



Ten podział z kilku względów nie wytrzymuje krytyki. 



Przedewszystkiem, niema w nim miejsa dla form o innej nóżce szczątkowej 

 (np. C. V a r i c a n s Sars, C. L e u k a r t i i Cis, i t. p.), podrugie, stawia obok 

 siebie tak różne pod wielu względami gatunki, jak np. C. signatus, lub C. t e- 

 n u i c o r n i s z C. a g i 1 i s, lub C. fimbriatus, potrzecie, dane Yosselera co 

 do czopka węchowego, o ile zdaje mi się, nie są dość dokładne, albowiem zaobser- 

 wowałem go nietylko u C. tenuicornis (mato być niby wyjątek, podług 

 autora) ale nieraz i u C. signatus (jest on tu coprawda mniej wyraźny, bo 

 obok stojąca szczecinka bardzo często go przysłania) i u C. g r a ci 1 i c o r n i s 

 (mihi), który powinien być właściwie zaliczony do grupy pierwszej przez wzgląd 

 na budowę nóżki szczątkowej. Opierać zaś systematykę rodzaju Cyclops, jedynie 

 na budowie nóżki szczątkowej, niezwracając uwagi na inne znamiona organizacyi 

 i na dane z historyi rozwoju, jest rzeczą ryzykowną, z której nie może się wyłonić 

 klasyfikacyja natui-alna. 



Wydaje mi się ważną pod względem systematycznym cecha, dotycząca spo- 

 sobu owłosienia (upierzenia) igiełek ogonowych. Gęste i równomierne owłosienie 



^35) Rehberg. Beitrage zur Naturgeschichte uiederer Crustaceeu. Ibidem 1884 p. 3. 

 "6) Yosseler. Die freileb. Copep. Wiirtembergs Stuttgart 1886, pag. 186. 



