A. LANDE. MATERYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW. 



389 



Nareszcie ząbki na tylnych krawędziach segmentów brzusznych daleko jas- 

 krawiej się uwydatniają u form, ze znamion powyższych zbliżonych do C a n t h o- 

 c a m p t u s a, u którego właśnie ta osobliwość zwraca na siebie uwagę. 



Te wszystkie, jakkolwiek drobne z pierwszego rzutu oka, szczegóły przy wła- 

 ściwem porównawczem oŚAvietleniu nabierają znaczenia znamion ważnych w natu- 

 ralnem usystematyzowaniu tak obfitego w gatunki rodzaju C y c 1 o p s. 



Widzimy ze szkicu powyższego, że Cyklopy o mniejszej liczbie Członków 

 w rożkach (tę cechę, jako pociągającą cały szereg innych, powyżej przytoczonych, 

 wysuwamy na plan pierwszy) stanowią Jak gdyby, przejście do rodziny Harpac- 

 t i d a e, a naj wyraźniej szem ogniwem tego łańcucha będzie O. p h a 1 e r a t u « 

 Koch 1^^). (Gatunek o 8-stawowych rożkach mogłem tylko pobieżnie opisać, a form 

 z 6-stawowemi rożkami wcale nie spotkałem) ^*^). Opierając systematykę na 

 powyżej przytoczonych podstawach, jesteśmy w zgodzie z podziałem Frięa, a więc 

 dane porównawczo-anatomicztie znajdują potwierdzenie w danych embryjologicz- 

 nych — bardzo ważna okoliczność, która na naszę przemawia korzyść. 



Nie podejmuję tu szczegółowej klasyfikacyi, bo z jednej strony liczba do- 

 kładnie opisanych gatunków jest zbyt nieznaczna (podajemy ich tylko 18, Bronn 

 mówi o 50, Uljanin w synoptycznej swej tablicy podaje 45 ^^^), a z drugiej— histo- 

 ryj a ich rozwoju zamało w szczegółach jest znaną. Niekusząc się o to w teni 

 miejscu, chciałem w końcowym rozdziale mojej pracy położyć tylko nacisk na te 

 cechy, które dotychczas lekceważono, lub też zupełnie pomijano i pokazać, że naj- 

 drobniejsze nieraz szczegóły w organizacyi, jeżeli je będziemy rospatrywali z nale- 

 żytego punktu widzenia, mogą zaważyć na szali tak licznych jeszcze wątpliwości 

 w dziedzinie poruszonych tu kwestyj. 



^39) Zwraca na uiego iiwag-ę szczególną i Frię. Patrz str. 386.0 



140^ W jednym ze stawów Pęcickicli znalazłem formę niezmiernie oryginalną; z budo- 

 wy kończyn przypomina ona rodzaj C y c 1 o p s, z budowy nogoszczęk — rodzaj Cantho camj^- 

 t u s. Ponieważ jeden tylko okaz udało mi się złowić, więc nie mogłem przeprowadzić ścisłej 

 dyjagnozy tembardziej, że prawdopodobnie miałem do czynienia z formą jeszcze niezupełnie 

 dojrzałą (bez worków jajowych, z licznemi bardzo jasnofijoletowemi kulkami tłuszczowemi 

 i stosunkową długos'cią pierścieni brzusznych, cechującą formy niezupełnie dojrzałe jeszcze, rożki 

 6-członkowe i t. p.); bądź jak bądź, miałem przed sobą formę, jakiej opisu nigdzie mi się dotąd 

 znaleść nie udało. Z wszelkiemi zastrzeżeniami jednak mogę przypuścić, że miałem może no- 

 wy rodzaj niezmiernie ciekawy, bo stanowiący wyraźne ogniwo, łączące rodzinę Cyklopów z ro- 

 dziną Harpactidae. Pomimo starań usilnych, nie udało mi się poraź drugi odnaleść tej formy 

 (prawda, że pora była nieco spóźnioną). 



Obie te liczby bezwarunkowo są przesadzone. Bronn w „Thierklassen etc." wprost po- 

 daje tylko wspomnianą liczbę, Uljanin zaś w swej tablicy synoptycznej wylicza gatunków 45, 

 dając krótką charakterystykę każdego. Ponieważ stawia on oddzielnie C. m i n u t u s Cis. 

 i C. b i c o 1 o r Sars, C. v a r i c a n s Sars i C. o r i e n t a 1 i s nov. sp. i t. p., podaje wszyst- 

 kie formy przez Poggenpola jako nowe opisane, a wątpliwej samodzielności - więc oczywiście 

 ilość przezeń podana bezwarunkowo przekracza liczbę gatunków istniejących. 



