428 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Żółty odcień. Wzdłuż linii środkowej grzbietu ciągnie się wąski, białawo-żółty 

 pas, od którego odchodzą w prostopadłym do niego kierunku poprzeczne tegoż ko- 

 loru paski w somitalnycli odstępach. D-r Apathy twierdzi, że odgałęzienia te są 

 przynajmniej na środkowej części ciała i że ich długość i szerokość bywa rozmaitą 

 u różnych osobników. Co do szarego zabarwienia tła, utrzymuje on, że to zależy 

 od luźnej siatki powierzchownego barwnika. Na tem tle widać plamki, często 

 gwiaździste, czarnego barwnika, przeświecającego przez skórę. 



Dwie pary symetrycznie ułożonych oczu, z których oczy pierwszej pary są 

 conajmniej dwa razy większe, niż drugiej. Oczy pierwszej pary leżą w okoli- 

 cy największej szerokości ssawki przedniej i ku przodowi zbiegają się , oczy 

 drugiej pary leżą już przy przejściu głowy w szyjkowate przewężenie. "Według 

 D-ra Apathy ego, tylne oczy czasami zanikają, zaś barwnik przednich bywa cza- 

 sami podzielony na dwie grupy, jednakże po największej części tworzy wąską 

 kreskę. Każde oko, według tegoż autora, leży w wierzchołku białawego trójką- 

 ta, podstawą zwróconego ku brzegowi ssawki przedniej, na której w ten sposób 

 powstaje szarawa plama. 



Przyssawka tylna odznacza się znaczną wielkością, jest dwa razy większa, 

 niż przednia; przymocowana do podłoża, ma kształt jajowaty i swoim ostrym koń- 

 cem jest zwrócona ku tyłowi i^). 



Na przyssawce tej rożróżniamy 10 — 14 bardzo wyraźnych czerwonawych 

 promieni, pomiędzy któremi, na samym brzegu organu, znajdują się pojedyncze 

 czarne plamki. 



P i s c i c o 1 a żyje także pomiędzy wodną roślinnością, np. na liściach trzci- 

 ny, których, według przypuszczenia D-ra i^pathyego, poszukuje zwykle pod- 

 czas okresu dojrzałości płciowej. 



Ostatecznie rezultat naszych poszukiwań nad fauną pijawek Jiraj owych 

 przedstawia się w następujący sposób. O ile dane, przez nas zebrane, mogą być 

 niekompletne pod względem ilości stanowisk, to jednak zdaje nam się, że dają one 

 dosyć pełny obraz pod względem ilości form. Wątpimy, aby się znalazła jeszcze 

 w kraju jaka forma pijawki, przez nas nie wspomniana, chyba jaki rzadki ga- 

 tunek, lub miejscowa odmiana. Jak dotychczas, nasza fauna tego rzędu pierście- 

 nic przedstawia się dosyć obficie; znajdujemy przedstawicieli obu rodzin: 

 1) G-nathobdellidae i 2) Rhynchobdellidae i wszystkich, nale- 

 żących do nich podrodzin pijawek słodkowodnych: 1) Nephelidae i Hiru- 

 dinidae i 2)Clepsinidae i Ichthyobdellidae. Eodzaj ów zna- 

 leźliśmy 5, gatunków 9, z których jeden dotychczas w literaturze naukowej 

 nieopisany. Oto spis zebranych przez nas form z wyszczególnieniem ważniej- 

 szych stanowisk. 



D-r Apathy. 



