18 



DZIAŁ ni. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



DODATEK. 



347. Agrostemma Gitliago L. — Chotyłów, Ostrów (po Nr. 43). 348. 

 Polygala viilgaris L. — Ostrów (po Nr. 36). 349. Petosites officmalis 

 Moench. Rośnie obficie na wybrzeżu Bugu koło Małkini. 350. Tussilago Farfa- 

 ra L. — Łapy (obie ostatnie rośliny po Nr. 156). 



Rośliny zebrane w okolicach miasteczka Derażni 

 w powiecie latyczowskim, guberni podolskiej. 



Miasteczko Deraźnia położone jest w północnej części Podola w powiecie 

 Latyczowskim, Miejscowość przedstawia powierzchnię falistą, nie tylko przypo- 

 minającą wielce południowo-zacłiodnią część Wołynia, ale stanowiącą bezpośrednie 

 jego przedłużenie. 



Nizkie miejsca między wzgórzami zajęte są przez łąki i błota; w takich 

 też miejscowościach znajdują się i stawy (naprz. koło samego miasteczka roz- 

 ciąga się olbrzymi staw i od tego stawu rozchodzą się ogromne błota). 



Falistość powierzchni północno-wschodniej części Podola jest spowodowana 

 zapewne prawie wyłącznie przez działanie procesów denudacyi. Siły górotwórcze 

 (kurczenie się skorupy ziemskiej) prawdopodobnie nie miały wielkiego udziału 

 w jej wytworzeniu. Natomiast rozmywanie gruntu przy pomocy wody wiosennej 

 i deszczowej odbywało się i odbywa w obecnej chwili na wielką skalę. Chociaż 

 związek genetyczny pagórków podolskich i wołyńskich z podgórzami karpackiemi 

 nie jest zbyt wyraźny, zawsze jednak miejscowości te pod względem orografi- 

 cznym powinny być uważane jako krańcowe (wschodnie) przedłużenie wyżej 

 wspomnianych podgórzy. Nie mogę się zgodzić z poglądem, wypowiedzianym 

 przez p. A. Eehmana, w artykule „Podole Pokuckie", Wszechświat z r. 1893, 

 N-r 33, że wyżyna podolska przedstawia najdalej na zachód wysuniętą kończynę 

 płaskowzgórza czarnomorskiego. Dość spojrzeć na mapę hypsometryczną p. Tillo, 

 żeby przekonać się, że Podole nie stanowi kończyny płaskowzgórza czarnomor- 

 skiego. Od Podola wszędzie na wschód miejscowość się obniża. Wskutek tego 

 Podole, czy to rossyjskie czy też galicyjskie nie stanowi kończyny płaskowzgórza 

 czarnomorskiego, lecz wraz ze wzgórzami zachodniej części Wołynia i północnej 

 Besarabii, jest kończyną wschodnią całego systematu podgórzy karpackich. Jak 

 zobaczymy poniżej, wyznaczenie prawdziwego stosunku orograficznego Podola, 

 względem podgórzy karpackich, posiada ogromną doniosłość dla wyjaśnienia 

 historyi rozwoju flory podolskiej. 



