JÓZEF EISMOND. STUDYA NAD PIERWOTNIAKAMI. 



109 



fanów u niektórych osobników Chromatium Okenii (60, tab. I, f. 15). Co 

 się tyczy jąder ubocznych (Nebenkerne autorów), utworów tych nie obserwowałem 

 zupełnie. Nie zauważyłem również nic takiego, coby przemawiało przekonywa- 

 jąco za istnieniem błoniastej powłoczki jądrowej. 



Ze względu na to, że powyżej opisany osobnik posiadał jedyny ryjkowaty 

 smoczek, że podobnież, jak i Ehyncheta Cyclopum przyrasta do podłoża 

 bezpośrednio, powierzchnią ciała, sądzę, iż należy go zaliczyć do rodzaju E. h y n- 

 cheta. Mając zaś na względzie brak wyróżnionej skórkowatej powłoczki ciała, 

 następnie zaś odmienny stosunek długości smoczka do ciała (bowiem u Rhyn- 

 chejta Cyclopum smoczek jest ^^za dłuższy od ciała), wreszcie ewentu- 

 tualny brak zbiornika kurczliwego, przypuszczam, że obserwowany przezemnie 

 osobnik jest wyodrębnionym gatunkiem, który też uważam za stosowne nazwać 

 Ehyncheta Gammari. 



3. Bendrocometes paradowus St, 



Tab. II, ff. 1, 3 — 14. 



Powyższy gatunek, a zarazem i sam rodzaj, datuje się w systematyce acy- 

 net od r. 1851, w którym to czasie po raz pierwszy został odnaleziony i opisa- 

 ny przez Steina (3) wraz z innemi wymoczkami, napotkanemi przez tegoż ba- 

 dacza na ciele pospolitego kiełza zdrojowego. Ten sam gatunek opisał Stein 

 nieco szczegółowiej w znakomitej swej pracy „Di]e Infusionsthiere auf 

 ihre Entwickelungsgeschichte untersucht". Nieco później Bendro- 

 cometes paradoxus posłużył jako przedmiot do studyów Biitschlemu (15), 

 Wrześniowskiemu (13), Fraipontsowi (14), Maupasowi (18) i wreszczcie Piątemu (20), 

 który podał o nim najbardziej wyczerpujące studyum. 



Pomieniony gatunek stale osiedla się na listkach skrzelowych, najczęściej 

 przyczepiając się w miejscach w pobliżu nasady listka (ob. Tab. II, f. 1, Dr.), 

 nieco rzadziej przyrasta on do zgrubiałego brzegu. W tym ostatnim wypadku 

 zazwyczaj daje się łatwo obserwować nieznaczne wgłębienie, w którem osadzone 

 jest ciało zwierzęcia, sprawiając wrażenie, jakgdyby było przyklejone. "Wspo- 

 mniane wgłębienie posiada mniej lub więcej prawidłową pierścieniowatą obwódkę 

 brzeżną, utworzoną przez odpowiednie zgrubienie kutykularnego nadskórka listka 

 skrzelowego. 



W jaki sposób ciało Dendrocometes paradoxus przyrasta do skrzela, 

 Stein nic o tern nie wspomina; dopiero Biitschli (15) pierwszy podał wiadomość, 

 że między przypłaszczonem ciałem ektopasorzyta a powierzchnią skrzela, służą- 

 go za podłoże, istnieje tarczkowata blaszka kutykularna (Balsamembran, 

 Haf tscheibe), która należy do ciała acynety i może być rozpatrywaną jako 

 twór, odpowiadający szypułkom, pospolicie napotykanym u innych acynet. Platę 

 potwierdził w zupełności powyższy pogląd. 



Na zasadzie własnych spostrzeżeń przekonałem się, że będąca w mowie 

 blaszka istnieje tylko z pozoru; świadczy o tern dowodnie ta okoliczność, że po 



