JÓZEF EISMOND. STUDYA NAD PIERWOTNIAKA MT. 



127 



saugenden Ernahrungsweise anpasste; der Tentakelkanal entspreche 

 also einer feinen Schlundrohre, wie bei Euchelynen Yorkommt. Im 

 Yerlaufe der weiteren Entwickelung trat eine Yermehrung der 

 Mundoffnungen ein. Letztere Annalime scheint mir nich^ unznlas- 

 sig, wenn wir bedenken, dass schliesslich alle Organe eines Lebe- 

 wesens der Yermehrung fałiig wird. Eine Suctorie mit zahlreicłien 

 Tentakeln wiirde nns an eine Porpita oder Yelella erinnern, mit 

 ihren zahlreichen Sangrohren oder Magenstielen, welclie wir allen 

 Grund haben, durch Yermehrung des einzahligen entspr echend en 

 Organs einer Meduse entstanden zu denken" (18, str. 1870). 



Wobec trafności powyższych wniosków Butschlego, odmienne poglądy in- 

 nych autorów, zdaje się, mogą mieć tylko historyczne znaczenie. 



4. Spi?*ocho7ia gemmijmra Sł. 



Tab. III-, ff. 15, 16, 17, 18. 



Jedyny ten, dobrze znany, przedstawiciel rodziny Spirochona, podobnież 

 jak i wyżej opisany Dendrocometes paradoxus, żyje wyłącznie na skrze- 

 lach kiełźów, przyrastając denko waty m końcem ciała do zgrubiałego brzegu 

 listków skrzelowych (ob. Tab. II, f. 1, Spir.). Przytem przyrasta on w taki spo- 

 sób, że ciało leży w jednej z listkiem skrzelowym płaszczyźnie. 



Przy opisie budowy ciała należy odróżniać następujące jego części: 1) wła- 

 ściwe ciało, zajmujące długości ogólnej, 2) zwężoną szyjkę i wreszcie 3) spi- 

 ralny organ, stanowiący część perystomalną czyli peristom autorów. 



Z ogólnego wyglądu ciało posiada kształt umiarkowanie wzdętego dzbana 

 (Tab. III, f. 15). Wydęcie jednak nie jest symetryczne, ponieważ wtórnie brzu- 

 szna strona, ku której też najbliżej posuniętym jest otwór gębowy (cyt), stale 

 wydaje się być bardziej wypukloną, aniżeli tylna, co też łatwo zauważyć przy 

 rozpatrywaniu zwierzęcia z profilu. (Fig. 15 wyobraża zwierzę widziane z lewej 

 strony). 



Wielce charakterystyczną dla spirochony jest budowa organu perystomalnego 

 będącego bezpośredniem przedłużeniem szyjki i tworzącego przednią część ciała 

 (ob. 18, str. 1250 — 1258). Przy obserwowaniu zwierz(;;cia ze strony wtórnie, 

 brzusznej lub grzbietowej, mogłoby się wydawać, że szyjka rozszerza się w ro- 

 dzaj kielicha, z dna którego wystaje słupek, dźwigający systemat paru lejków, 

 mieszczących się jeden w drugim, — lejków o stopniowo zmniejszającej się śre- 

 dnicy. Ten to systemat lejków Stein (3, 4) oznaczył był mianem Spiraltrich- 

 ter; zauważył on wszakże, że ścianka kielichowato rozszerzonej szyi, tworzącej 

 niby zewnętrzną ściankę perystomu (Peristomwand), łączy się ze ściankami 

 tych pozornych lejków, tworząc jednociągłą, rolkowato-spiralnie zwiniętą blaszkę. 



Będąca w mowie blaszka odpowiada oczywiście mniej lub więcej wj^datnie 

 rozwiniętej krawędzi perystomalnej u innych wymoczków, a zwłaszcza wirczyko- 



