m 



jDZIAL III. BOTAJflKA I ZOOLÓGlA. 



nego w taki sposób „achromatyiiowego" segmentu jądra, Biitschli zgadza się na 

 nazwę „Kern- Yacuole", użytą przez H. Hertwiga; nie zgadza się jednak na 

 to, aby zewnętrzną ścianką utworu była „błonka jądrowa", przytem mówi: „ilire 

 aussere feine Umgrenzung muss ich fiir eine diinne Kernrindenscliicłit 

 d. h. eine Fortsetzung der Substanz des dunkeln Abscimitts lialten". 



Otóż, w mniemaniu Butschlego w rozpołowionem z pozoru jądrze spiro- 

 clioay nie istnieje tego rodzaju rozmieszczenie substancyi chromatynowej, jak 

 to sądził Platę; „achromatynowy" zaś segment jakoby przedstawia tylko pewną 

 część jądra, silniej zwakuolizowaną, na skutek miejscowego wezbrania się wo- 

 dnistej nuci eo chylę my. Co zaś dotyczę granicy, wyraźnie występującej mię- 

 dzy obudwoma segmentami w postaci szpary poprzecznej (co szczególniej staje 

 się widocznem po utrwaleniu kwasem octowym), Biitschli sądzi, że jest to sku- 

 tek ścinania się substancyi jądra. 



Przytoczywszy poglądy różnych autoró\v oraz budowę jądra, postaram się 

 treściwie przedstawić odpowiednie własne spostrzeżenia, które, jak to da się wnet 

 zauważyć, nie we wszystkiem zgadzają się z powyżej przytoczonemi. 



Przy rozpatrywaniu preparatu, zabarwionego zapomocą jakiegokolwiek barw- 

 nika jądrowego, jak naprz. sairaniny, hematoksyliny (Kleinenberga) lub tegoż 

 barwnika, sporządzonego podług przepisu Delafielda, wnet zauważymy, że t. zw. 

 ziarnisty czy też chromatynowy segment jądra, sprawiający wrażenie ziarnisto- 

 włóknistej masy, w istocie posiada takąż samą budowę, jaką zwykle widzimy 

 w t. zw. macronucleus'ie innych wymoczków. Segment ten składa się z drobno 

 piankowate] stromy karyoglazmatycznej i wodnisto-płynnej zawartości (Kern- 

 saft autorów), jamek oraz z substancyi chrom atynowej, która może znajdować 

 się bądź to w stanie rozproszonej substancyi rusztowania, bądź też zebrana w po- 

 staci mniejszych i większych kropelek lub strumyków chromaty nowych, znajdu- 

 jących się w różnych stanach wydzielania się. 



Wobec tego rodzaju budowy, która ulega nieustannym zmianom wewnętrz- 

 nym na skutek przeistaczania się strumyków cliromatyny, będący w mowie 

 segment, rozpatrywany w całości, istotnie sprawia wrażenie jakiejś ziarnisto- 

 włóknistej masy, w której w pewnych razach (i prawdopodobnie w stanie spo- 

 czynku jądra) przemaga charakter „ziarnisty", w innych zaś włóknisty. 



Co dotyczę drugiego segmentu jądra, który sprawia zazwyczaj wrażenie 

 jednolitego ciała, przyklejonego niejako do powyżej opisanego segmentu, należy 

 zauważyć, że są to pozory; pozornem również jest i to, jakoby ta połówka jądra 

 była istotnym jego segmentem, wtórnie oddzielonym od resżty zapomocą sztu- 

 cznie powstałej szpary poprzecznej (Tab. V, f. 39). 



Przy bacznem rozpatrywaniu preparatów, wybarwionych intensywnie za- 

 pomocą karminu lub hematoksyliny, okazuje się, że domniemany „achromatyno- 

 wy" segment jądra iiietylko, że nie jest jednolitym, jakby się to mogło wyda- 

 wać z pozoru, lecz nadto nie jest on bynajmniej achromatynowym, na co też 

 zgadza się i Biitschli (17, str. 1614). Już dawniej przytaczano fakt, że pod wpły- 

 wem rozcieńczonego kwasu octowego staje się O:. „ziarnistym", od niektórych 



