200 



DZIAŁ m. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Co powoduje jednak te czasoiue a zarazem miejscowe konfiguracje w rusz- 

 towaniu piankowatem zarodzi podczas karyokinezy ? — powrócimy do tej kwe- 

 śtyi w następstwie. 



e?. Jądro, 



Utwór ten, poczytywany jednogłośnie za istotny organ komórki, - organ, 

 który podług hypotezy Haeckla (83) miał powstać w filogenii przez zróżnicowa- 

 nie się plassonu, pomimo badań szczegółowych natury morfologicznej i fizyolo- 

 gicznej, do dziś dnia osłoniętym jest pomroką. Ze szczegółów, jakie zdołano 

 ujawnić przez obserwacyą, a poczęści na drodze doświadczalnej (ob. 79, 81, 82), 

 prócz pewnych domysłów, ź któremi łączą się pojęcia współczesne o dzie- 

 dziczności, niepodobna sformułować żadnej teoryi ściśle określonej. Co dotyczę 

 budowy, ta ostatnia została zbadaną w tej mierze, co i budowa protoplazmy. 

 W tym względzie zaznaczyć należ}^, że ogół badaczy dopatruje się w jądrze 

 tego samego schematu budow3^, jaki posiada i protoplazma. Zatem, jedni wi- 

 dzą w jądrze budowę siatkowatą lub włókienkowatą, idąc w ślady Fromanna 

 i Flemminga, inni wraz z Altmannem (94) widzą i tutaj osławione granula, 

 uważając je za czynnik zasadniczy budowy; tymczasem Butschli przypisuje ją- 

 drom takąż samą cechę piankowatości, jaką widział i poza ich obrębem. Zatem 

 w budowie jądra mają zachodzić też same stosunki, co i w protoplazmie. 



Pominąwszy zasady, głoszone przez Altmanna, a które streszczają się 

 w przytoczonej już poprzednio cytacie, wyjętej z jednej z ostatnich prac jego 

 (94, str. 222), zwrócimy się tylko do tych danych, które zostały otrzymane 

 w drodze badań bardziej przedmiotowych. Otóż na wstępie wypada zaznaczyć, 

 że z wyjątkiem bakteryj, niektórych wodorostów i grzybów, gdzie jądro wystę- 

 puje niekiedy z pewnemi odrębnemi cechami syntezy morfologicznej, co też 

 wykazali Butschli (29) i Mitrofanow (60), we wszystkich innych wypadkach — 

 mutatis mutandis przedstawia jeden i ten sam schemat morfologiczny i fizyo- 

 logiczny. 



Eóżni autorowie jednomyślnie wyliczają szereg czynników, wchodzących 

 w skład jądra. Czynniki te są następujące: nukleina v. chromatyna^ linśna, SOk 

 jądrowy v. iiaralinina v. achromatyna^ paranukleśna v. pyrenhia, wreszcie amfi- 

 pyrenina. 



Powyżej wymienione czynniki, rozpatrywane zazwyczaj jako ^^suhstancye 

 jądrowe'-^, przyjęto uważać za czynniki morfologiczne. Tak więc linlna jest to 

 pojęcie substancyi, która tworzy w jądrze jednociągłe rusztowanie piankowate 

 („Kerngeriist", „Nucleo - hyaloplasma", „Parachrom atin"), jakie widzie- 

 liśmy i w cytoplazmie. 



Sok jądrowy v. nucleochylema — substancya wodnista, wypełniająca 

 jamki rusztowania lininowego i tworząca, wraz z poprzednią substancyą tegoż, 

 zasadniczą masę jądra. 



