JÓZEF EISMOlSrO. STUDYA NAD PIERWOTNIAKAMI. 201 



Chromatyna reprezentuje substancją najbardziej charakterystyczną dla ją- 

 dra, zalega ona w masie rusztoiuania lininowego^ występując w postaci większych 

 lub mniejszych kropelek, jak to widzimy naprz. na fig. 35, Tab. V, lub tez 

 zbierając się w większe masy, przybierające postać całych strumyków, które 

 tworzą niekiedy obraz nader skomplikowany (ob. fig. 36, 37, 38). Substancja chroma- 

 tynowa występuje niekiedy niewątpliwie w stanie amorficznym, rozproszonym, 

 przenikając całą zasadniczą masę jądra, — okoliczność, dla której to ostatnie 

 barwi się w tych razach zapomocą barwników jądrowych zupełnie dyfuzyjnie. 

 Obok tego trafiają się dość często wypadki, w których chromatyna przenika 

 dyfuzyjnie wyłącznie rusztowanie lininowe, i wówczas napróźno usiłowalibyśmy 

 odróżnić t. zw. włókna chromatynowe („Chromatinf as er n") od lininowych. 

 Istnieje dość uzasadnione podejrzenie, ze stany, w jakich obserwujemy chroma- 

 tynę w jądrach, nie wyłączając nawet tej lub owej konfiguracyi, są zapewne 

 wywołane przez działanie odczynnika, ze zatem nie mogą wyrażać istotnego 

 stanu rzeczy. Bardzo być może. Substancye proteinowe, z któremi mamy do 

 czynienia zarówno w jądrze, jakoteż i w cytoplazmie, pod działaniem odczynni- 

 ków, używanych do utrwalania — ścinają się; nic też dziwnego, że substancye, 

 które w rzeczywistości mogłj bjć w stanie rozproszonjm, wjstąpią na preparacie 

 w postaci wjróżnionjch konkrecjj kropelko w jch. "Weźmj następnie samo ruszto- 

 wanie. Czj to w jądrze, czj w masie cjtoplazmj, obraz rusztowania nie wj- 

 stępuje za żjcia dość wjraźnie, pochodzi to prawdopodobnie ztąd, źe enchylema 

 i ścianki jamek za życia znajdują się iv stanie przenikania wzaj(^mnego; przj 

 utrwaleniu każda z powjźszjch części ścina się i zbiera osobno, powstaje za- 

 tem niewątpliwie sztucznj obraz. "Weżmj jednak pod uwagę tę okoliczność, że 

 różne stanj, w którjch znajduje się ta lub owa substancja (chociażbj chroma- 

 tjnowa), dają się obserwować na jednjm i tjm samjm skrawku tkanki, na je- 

 dnjm i tjm samjm preparacie, zatem wśród tjch samjch warunków utrwalania 

 i barwienia. Daje to właśnie do mjślenia, źe międzj różnemi stanami chroma- 

 tjnj istnieje w samej rzecz j związek naturalnj, wjkazującj pewien cjkl meta- 

 bolizmu wewnątrz-jądrowego. 



Pyrenina czjli paranukleina jest to substancja, którą pozornie możnabj 

 wziąć za nukleinę; od tej ostatniej różni się wszakże dość wjraźnie, o czem 

 przekonjwają nas reakcje mikrochemiczne z różnemi odczjnnikami i barwni- 

 kami. Pjrenina właściwą jest wjłącznie t. zw. jąderkom, a większość zdań prze- 

 mawia za tem, że pozostaje ona prawdopodobnie w ścisłjm związku z chroma- 

 tjną i źe może bjć rozpatrjwaną jako „eine chemische Yorstufe" tejże, co 

 też zaznacza i O. Hertwig. 



Ostatnim czjnnikiem morfologicznjm jądra, wjróżnionjm jakobj i pod 

 względem natur j chemicznej, ma bjć błonka jądrowa. Sabstancja jej, podług 

 Zachariasa ma reprezentować amfipyreninę. 



O ile wszjstkie powjźej wjmienione czjnniki z łatwością dają się rozpo- 

 znać w każdem niemal jądrze, o tjle znów trudno powiedzieć coś o amfipjre- 

 ninie, jakoteż i o samej błonce, która podług ogólnie rozpowszechnionego zda- 



