EEGULACYJA WISŁY. 



179 



wiklinowe kołkami drewnianemi; poczem dla wyrównania faszynady układa się 

 chróst w poprzek tamy powierzclaownie. Wyściełanie takie cłiróstem stanowi 

 najsłabszą stronę budowli faszynowycb, które może być do pewnego stopnia 

 wzmocnionem przez układanie cieńszych warstw chróstu i idące za tem powiększe- 

 nie ilości kołków i kiszek wiklinowych. W samej rzeczy, przy zmniejszonćj gru- 

 bości warstw wyściółki, kotki drewniane głębiej wchodzą w pokłady, a chróst, 

 przyciskany do nich kiszkami wiklinowemi prędzej konsoliduje się tudzież tworzy 

 z niemi bardziej skupioną i jednorodną masę. Do wyścielania mogłyby być użyte 

 i całkowite faszyny, lecz ze względu na to, że powierzchnia pokładu faszynowego 

 bywa bardzo nieprawidłowa, a grubość faszyny znaczna, wolą przeto wyściółkę 

 robić z równiejszego i cieńszego niż faszyny chróstu wierzbowego, warstwa litóre- 

 go może być zawsze doprowadzoną do pożądanej grubości. 



Dla obrony budowli faszy nowych od niszczącego, działania kry i wód wyso- 

 kich, jak również av celu sprzyjania porastaniu powierzchni tychże budowli, za 

 przykładem robót w Austryi, przyjęto u nas wierzchnią warstwę wyściółki późną 

 jesienią lub wczesną wiosną przy kry vvać tak zwaną koroną ze świeżój, młodój 

 (2 — 3 letniój) wikliny. 



Fig. 18 i 19 wyobrażają część górną budowli faszynowój z wyściółką i koro- 

 ną typów powyżój wyszczególnionych, a litery, pomieszczone na rysunku, ozna- 

 czają: 



A — pokład faszynowy. 

 aa — warstwy wyściółki. 



hh — kiszki wiklinowe i kołki drewniane do wzmocnienia wyściółki. 



cc — warstwy korony wiklowój. 



d — warstwa ostatnia tójże korony. 



ff — kiszki wiklinowe i kołki tćjże korony. 



g — przysypanie ziemi. 



Ułożone w swoim czasie korony wiklowe, chociaż przy sprzyjających wa- 

 runkach zabespieczają porastanie na budowlach faszynowych, lecz mają także 

 swoje złe strony, a z tych najważniejsze następujące: 



a) Korony wiklowe, ułożone natychmiast po ukończeniu budowli, niewy- 

 wierając żadnego wpływu na jdj trwałość, w rzeczywistości maslcują tylko wiel- 

 kość prawdziwą skarp i służą za zbyteczne upiększenie, a także wszelkim, chociaż- 

 by mniej dokładnie i trwale wzniesionym budowlom faszynowym, nadaje wygląd 

 zupełnego wyliończenia. 



b) Wiklina obdarta z kory w czasie pierwszego przejścia lodów już nie 

 porasta, a uschłe jój młode i cienkie gałęzie kraszą się i spływają z pierwszym 

 letnim przyborem. Korzyści stąd, że korona wiklowa zatrzymuje nieraz na ta- 

 mach piaski, są bardzo wątpliwój natury, gdyż narzucone między prętami wikliny 

 w koronie piaslci składają się najczęściój kupami, nierówno, tworząc na tamacli 

 wzniesienia i wklęsłości, a te ostatnie przy następnycli przyborach stanowią przy- 

 czynę łatwiejszego uszkodzenia tamy, bardzo trudnego do reperacyi. Są zwolen- 

 nicy pięknego wyglądu robót faszynowych, którzy starają się sobie wmówić, że 

 od położonój korony, nawet skarpy porastać powinny: wszakże takie mniemanie 

 nie odpowiada dobrym chęciom. Skarpy narażone na tarcie kry i będące często 



