REGULACYJA WISŁY. 



181 



kowe i dolne pręty kiszek wiklinoAvych pozostają, nietknięte i rozradzają się w na- 

 leżytej ilości. Nienastrzępiona koroną, powierzchnia tamy przytem zmniejsza 

 możność składania na niej piasku kupami, które w ostatecznym razie łatwo spłó- 

 kane bywają z bardziej równaj powierzclmi w czasie opadania wody. 



Opierając się na powyższych badaniach, które znalazły najzupełniejsze po- 

 twierdzenie w rezultatach, zdobytych dziewięcioletniem doświadczeniem, p. Li- 

 sowski uważa za rzecz konieczną i pożyteczną: 



1) Ażeby górna warstwa wyściółki grubości nieprzechodzącej 1 st. ang. na 

 wierzchu budowli faszynowych była układana ze świeżej wikliny i 



2) Ażeby wyrównywanie części obsiadłych w czasie lata w ciągu roboty ta- 

 my wykonywane było w Październiku przed ułożeniem zwierzchniej warstwy 

 wyściółłd. 



Obsiadanie budowli, powstałe w ciągu zimy, naprawia się na wiosnę następną 

 z funduszów na konserwacyją przeznaczonych, a ułożona przy t^j sposobności 

 nowa warstwa wiklowój wyściółki porasta z tąż samą łatwością, j ale i nieobsiadłe 

 części budowli. Co się zaś tyczy korony wiklowej, to użycie jój powinno być 

 ograniczone do tych tylko wypadków, kiedy pomimo zachowania wyżźj omówio- 

 nych warunków, roślinność na tamach nie rozwija się, jalcby się to należało. 



Przyjmując nareszcie pod uwagę, że przy nieobowiązującem przedsiębior- 

 ców układaniu ostatnićj warstwy wyściółki późną jesienią, z liczby długości 

 20 wiorst bieżących samych tam pobudowanych od 1878 do 1886 r. na pogranicz- 

 nój części lewego brzegu Wisły prawie wszystkie porosły bez korony wilclowej, 

 zarzucenie jój ostateczne propagowane pi"zez p. Lisowskiego, w porównaniu z da- 

 wniej obowiązującym systemem robót faszynowych, można uważać za udoskona- 

 lenie, dzięki któremu nietylko obniża się znacznie stopa wydatków na budowle 

 regulacyjne, lecz i ułatwia się niezmiernie łcontrola nad prawidłową ich budową. 

 Jako korzyść, wypływająca z zaniechania korony wiklowój, przedstawia się 

 również konieczność o ile można najoszczędniejszego zużytkowania materyjału 

 faszynowego, którego trzebienie z powodu powiększenia ostatniemi czasy sxim na 

 roboty asygnowanycli, stopniowo wzrasta, a plantacyje wikłowe lewego brzegu 

 znajdują się dotąd w swoim pierwotnym, opłalcanym stanie. 



Zaniechanie korony wikłowój uznano także za zupełnie odpowiadające celo- 

 wi i ze strony inżynierów austryjackich, jak to widać z protokułu Itomisyi między- 

 narodowój z d. 26 Października 1885 r., w którym, między innemi, powiedziano. 



„Wiele budowli regulacyjnycli tak prawego jak i lewego brzegu, będąc po- 

 kryte późną jesienią warstwą górną młodej wierzbiny, bez użycia na cel ten od- 

 rębnej korony wiklowój, zarasta zadawalniająco." 



Wogółe komisyja przyznaje, że układanie warstwy wierzcliniej z czterole- 

 tniej wierzbiny zupełnie tak samo odpowiada celowi jak i użycie korony wiklo- 

 wej o miotłach lub waclilarzowatój korony, na wyrobienie którój potrzeba wierz- 

 biny młodej, łatwiej rozmakającej niż starsza, która za to prędzej puszcza. Przy 

 tern jednakże należy zachowywać warunek, aby warstwy wierzchniej nie układano 

 przed 14 Października. 



