REGULA.CYJA WISŁY. 



201 



głębi docliodzącdj do .6 saż. poniżój średniego stanu wód, pokonywaj ą,c przytem 

 siłę prądu połączonych wód Wisły i Sanu. 



Pod Winiarami w cliwili obecnej znajduje się tylko jedna tama regulacyjna 

 Nr. 1, która kieruje prąd rzeki w koryto normalne, a zarazem odgradza odnogi 

 boczne A i B. Budowla ta, zaczęta w r. 1873 i odsunięta wtedy od innych, nie 

 była przykrytą jak dziś tamami Nr. 3 i Nr. 4 wyżśj pobudowanemi, niejednokro- 

 tnie ulegała już poważnym uszkodzeniom do 1884 r. Wszczególności ucierpiał 

 róg jój podczas wylewu latem w 1884 r. 



Kardynalna przyczyna niezadawalniającego stanu budowli Nr. 1 leży w tern, 

 że kra i wody wysokie starają się podążyć przez odnogi boczne, przez co stoją na 

 przeszkodzie skutecznemu ich zamuleniu i zachowują wrogi dla brzegu lewego 

 kierunek. Ze względu na to, w widokach pomniejszenia parcia wód i skuteczniej- 

 szego zamulenia odnóg wyżój wspomnianych Komisyja międzynarodowa z r. 1886 

 uznała nięzbędnem w odnodze B pobudować oddzielne przetamowanie co wyko- 

 nanem być ma w r. 1887. 



Niezwykłe zajęcie budzą stopniowe zmiany stanu brzegów i koryta rzeki na 

 przestrzeni od Bożego Daru do Winiar zaszłe w peryj odzie lat 1873 — 1885. Dokła- 

 dnie uplastycznia je fig. 28, na którój zarysy brzegów w poszczególnych latach 

 oznaczone są odrębnemi farbami. 



Znaczne pomniejszenie wydatków w rozpatrywanej miejscowości — prawie 



0 połowę — mogłoby być osięgnięte, gdyby przystępowano z samego początku w ro- 

 ku 1874 i 1875 do robót jednocześnie po obu brzegach rzeki i rosporządzano 

 większemi środkami pieniężnemi, przez co ukończonoby niezbędne budowle 

 w krótszym terminie, a tem samem unikniętoby osuwań się brzegu lewego i po- 

 większenia długości poprzecznych części tam Nr. 3 i Nr. 4 pod Szczytnikami. 



BJ Grabina. 



Rzeka Wisła na przestrzeni od 131-ój do 13o-iój wior. przy wsi Grabinie 

 (fig. 29) dzieli się na trzy odnogi i w miejscu tem ma prąd niestały i nieprawi- 

 dłowy. W roku 1875 zagrodzono w miejscu tem odnogę dolną C przetamowa- 

 niem Nr. 3 długości 100 saż., które jednakże nie mogło wytrzymać parcia lodów 



1 wysokich wód i w roku następnym przez krę zostało uszkodzone. W r, 1879 

 odbudowano rzeczone przetamowanie na przestrzeni 44 saż. lecz z nastaniem wód 

 wiosennych r. 1882 prąd rzeki z całą siłą skierował się przez odnogę C, przyczem 

 poziom parcia wzniósł się do 3 stóp i budowla uszkodzoną została od prawego 

 fundamentu na przestrzeni 16 saż, bież. a przyległy brzeg piaszczysty wysepki I) 

 został w znacznój części odmyty. Roboty przedsięwzięte w celu naprawy przeta- 

 mowania latem tegoż 1882 roku ograniczyły się na załataniu wspomnianćj przer- 

 wy i pobudowaniu nowego fundamentu z opaską, 20 saż, długą. W roku 1883 

 zagrodzono odnogi górną i środkową zapomocą przetamowania Nr. 1 długości 

 25 saż, i Nr. 2 długości 57 saż., które również przy brzegach umontowano opaska- 

 mi po 15 saż. długości. 



Chcąc pomniejszyć wydatki na peryjodyczną naprawę i utrzymanie w nale- 



ram. Fizyj. Tom VII. Dział i. 20 



